Jamie Reed — eerste publieke optreden als klokkenluider
Dit is Jamie Reeds eerste publieke optreden als klokkenluider, direct na de publicatie van haar artikel in The Free Press over de misstanden bij de
Over Jamie Reed
Jamie Reed werkte ongeveer vier jaar en vier maanden als casemanager in een pediatrisch transgendercentrum bij een universiteitskliniek in St. Louis, Missouri. Ze heeft een master in clinical research management en eerdere ervaring met jongeren met hiv, kinderen in de pleegzorg en uiteenlopende medische en zorgsettings. Naar eigen zeggen is ze progressief, was ze in het verleden zelf gender queer en heeft ze een relatie met een trans man. Ze begon enthousiast aan de baan, in de overtuiging dat ze trans jongeren en hun ouders zou helpen. Dit gesprek bij Trigonometry was haar eerste publieke optreden als klokkenluider, na haar artikel hierover in The Free Press.
Een kliniek zonder duidelijke structuur
Reed vertelt dat het centrum bij haar komst nauwelijks geschreven protocollen had en grotendeels buiten de gebruikelijke medische structuren opereerde. De kliniek was opgezet met de verwachting van ongeveer 50 patiënten in totaal; bij haar vertrek waren het er bijna 2.000. Waar het aantal nieuwe aanmeldingen aanvankelijk rond de tien per maand lag, liep dat op tot tientallen per maand. Volgens haar belandden kinderen die pas enkele dagen eerder bij een ouder iets over gender hadden gezegd, soms al snel in een gespecialiseerde kliniek die hormonen voorschrijft. Ze beschrijft het taalgebruik in de kliniek als strikt: men sprak niet van jongens of meisjes, maar van "assigned male at birth" en "assigned female at birth".
Zorgen over behandeling en het affirmatieve model
Reed zag steeds vaker meisjes binnenkomen, vaak met begeleidende problematiek zoals eetstoornissen of autisme, en ze wijt een deel daarvan aan wat zij sociale besmetting noemt. Ze vertelt dat sommige kinderen na het starten van puberteitsremmers juist slechter gingen functioneren, terwijl de verwachting was dat het beter zou gaan. Ze beschrijft hoe in haar centrum jongeren rond 13,5 jaar testosteron konden krijgen, en bespreekt mogelijke onomkeerbare gevolgen van remmers en cross-sekshormonen, waaronder blijvende effecten op vruchtbaarheid en lichaam. Ze noemt het zorgwekkend dat ingrijpende stappen konden volgen na slechts enkele afspraken. In wat zij het affirmatieve model noemt, komt een kind volgens haar nauwelijks meer van het pad af.
Vragen stellen en de gevolgen
Toen Reed intern haar zorgen uitsprak, kreeg ze volgens haar te horen dat haar toon verkeerd was en dat ze artsen niet hoorde uit te dagen. Ze vergelijkt de reacties met wat ze las over de Tavistock-kliniek in het boek van Hannah Barnes. Op een gegeven moment, vertelt ze, kwam er een richtlijn dat de zin "ik heb zorgen over een patiënt" niet langer gebruikt mocht worden, iets wat ze in de geneeskunde alarmerend noemt. Uiteindelijk kreeg het personeel de boodschap mee te gaan of te vertrekken. Ze vraagt aandacht voor detransitioners, die volgens haar weinig zorg krijgen, en pleit ervoor het proces te vertragen en kinderen ruimte te geven om gender te verkennen zonder direct medisch in te grijpen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.