Klokkenluider van de genderkliniek — Jamie Reed spreekt
Jamie Reed werkte als case manager bij de Washington University gender clinic in St. Louis. Ze was zelf queer en aanvankelijk een overtuigd voorstander
Over Jamie Reed
Jamie Reed is klokkenluider en heeft een master in clinical research management. In dit gesprek met Trigonometry vertelt ze over de ruim vier jaar dat ze als case manager werkte bij een pediatrisch transgendercentrum van een universiteitskliniek in St. Louis, Missouri. Ze beschrijft zichzelf als progressief en is getrouwd met een transman; eerder werkte ze met jongvolwassenen met hiv en met kinderen in pleegzorg. Ze kwam enthousiast binnen om transjongeren en hun ouders te helpen, maar raakte gaandeweg ernstig verontrust over wat ze zag. Ze benadrukt dat ze niet tegen transgenderpersonen is en volwassen transitie niet afwijst, maar zich keert tegen de snelle medicalisering van kinderen.
Wat ze zag in de kliniek
Reed vertelt dat de kliniek volgens haar nauwelijks geschreven protocollen had en buiten de gebruikelijke medische structuren leek te opereren. Bij de opening verwachtte men ongeveer 50 patiënten; toen zij vertrok waren het er bijna 2.000. Het aantal nieuwe aanmeldingen liep op van zo'n tien per maand naar veertig à vijftig. Waar het eerst vooral om jongens ging, kwamen er steeds meer meisjes binnen, vaak met problemen als eetstoornissen of autisme. Ze spreekt over een element van sociale besmetting via sociale media en vertelt dat sommige patiënten zelf zeiden dit idee online te hebben opgedaan. In de kliniek werd consequent gesproken over "assigned female/male at birth"; termen als jongen of meisje golden er als problematisch.
Het affirmatieve model en de gevolgen
Volgens Reed kwam een kind dat zich aanmeldde feitelijk op een lopende band terecht: van een bevestigende therapeut, die soms na een of twee bezoeken doorverwees, naar artsen die hormonen voorschrijven. Ze stelt dat puberteitsremmers de mentale gezondheid bij sommige kinderen verslechterden, terwijl het verhaal juist verbetering belooft. Onder de standaard die toen gold (WPATH 7) zou hormoonbehandeling pas rond 16 jaar starten, maar in de praktijk kregen jongeren volgens haar al rond 13,5 jaar testosteron als ze dat wilden. Ze beschrijft onomkeerbare lichamelijke effecten, mogelijke onvruchtbaarheid en seksuele dysfunctie, en noemt het voorbeeld van een jonge vrouw die haar borstamputatie later betreurde. Ze stelt dat de oorspronkelijke Nederlandse studie patiënten met ernstige psychische problematiek juist uitsloot, terwijl die groep nu wel behandeld wordt.
Zwijgcultuur en haar zorgen over toestemming
Toen Reed haar zorgen uitte, kreeg ze volgens eigen zeggen te horen dat haar toon verkeerd was en dat ze artsen niet hoorde tegen te spreken. Ze trekt een vergelijking met het Tavistock-centrum zoals beschreven in het boek van Hannah Barnes. Uiteindelijk kwam er een richtlijn dat de zin "ik heb zorgen over een patiënt" niet meer gebruikt mocht worden, wat zij in de geneeskunde alarmerend noemt. Ze betwijfelt of jongeren onder zware sociale druk werkelijk geïnformeerde toestemming kunnen geven, en stelt dat de zorg voor detransitioners grotendeels ontbreekt. Aan ouders adviseert ze grenzen te stellen aan sociaal-mediagebruik, te letten op slaap, beweging en voeding, normale genderexploratie toe te staan maar niet meteen te medicaliseren. Tot slot noemt ze homofobie als onderbelicht thema, omdat sommige kinderen volgens haar liever trans zijn dan homo.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.