Genderkliniekmedewerker dacht kinderen te helpen — maar had het fout (Jamie Reed)
Jamie Reed, voormalig medewerker van een genderkliniek, erkent openhartig dat ze lange tijd dacht kinderen te helpen — maar uiteindelijk tot de conclusie
Over Jamie Reed
Jamie Reed is een Amerikaanse met een masteropleiding in klinisch onderzoek. Ze werkte bijna vijf jaar in een pediatrisch transgendercentrum in Missouri, dat in 2017 opende en in 2024 sloot. Daarvoor werkte ze als klinisch casemanager in de hiv-zorg, vooral met pas gediagnosticeerde jongvolwassenen en adolescenten, waar ze steeds vaker trans-identificatie zag. Ze omschrijft zichzelf in deze periode als “true believer”: ze kwam op haar veertiende uit als lesbienne, had een relatie met een als trans geïdentificeerde partner, en geloofde dat WPATH een professionele organisatie was die het zorgvuldig had uitgezocht. Ze werd uiteindelijk bekend als klokkenluider nadat ze een formele verklaring indiende bij de procureur-generaal van Missouri en haar verhaal verscheen in The Free Press.
Eerste twijfels in de kliniek
Reed vertelt dat er vrijwel meteen barsten in haar overtuiging kwamen. Binnen een half jaar zag ze een debat tussen de twee codirecteuren: de adolescentenarts meende dat ze een psychische aandoening, genderdysforie, behandelde met diagnostische criteria, terwijl de endocrinoloog vond dat iedereen die zei trans te zijn recht had op deze interventies, ook zonder aan die criteria te voldoen. Komend uit de hiv-zorg, waar je niet behandelt zonder diagnose, was ze geschokt dat de clinici het oneens waren over wat ze eigenlijk behandelden. Ze beschrijft het als een bijna metafysisch of religieus debat dat voor haar gevoel buiten de geneeskunde viel.
Veranderende patiëntengroep en interne conflicten
In 2018 nam ze ongeveer vier nieuwe patiënten per maand op, vaak jonge, pre-adolescente jongens. Tegen het einde van haar tijd waren dat er volgens haar zo’n 65 per maand, waarvan ongeveer 80% meisjes tussen de 15 en 17 jaar met meerdere bijkomende problemen. Reed beschrijft een multidisciplinair team met hevige interne discussies, waarbij zij en de verpleegkundig coördinator als de “squeaky wheels” werden gezien. Ze werd op een verbeterplan (PIP) gezet met de instructie de autoriteit van de artsen niet langer in twijfel te trekken. Ze vertelt over een ethiekconsult dat ze afdwong voor een kind met een puberteitsremmer, waarbij de ethicus volgens haar het hele paradigma van het centrum ter discussie stelde.
Detransitioners, schade en klokkenluiden
Omdat zij en de verpleegkundige de dossiers van begin tot eind volgden, ontdekten ze detransitioners: patiënten die nooit terugkwamen voor herhaalrecepten. Ze noemt een lost-to-follow-up-percentage van ongeveer 30%. Reed beschrijft schrijnende gevallen, waaronder een negentienjarige die drie maanden na een borstamputatie smeekte om herstel. Ze verliet het centrum, maar kon het niet loslaten en blies ongeveer vier maanden later de klokkenluider. In het gesprek bespreekt ze ook de zware persoonlijke gevolgen van klokkenluiden, de discussie of betrokkenen vervolgd zouden moeten worden, en haar wens dat onbewezen interventies niet zomaar worden uitgerold. Ze runt nu een organisatie genaamd de LGB Courage Coalition.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.