Klokkenluider Jamie Reed over de waarheid achter genderklinieken voor kinderen
Een fragment van het uitgebreide interview met Jamie Reed, voormalig medewerker van een kindergenderkliniek in de VS. Ze beschrijft hoe kinderen snel werden gemedicaliseerd zonder voldoende psychologische screening en hoe medewerkers die twijfels uitten werden genegeerd of onder druk gezet. Reed stapte naar de media nadat haar interne zorgen werden weggewuifd en ontketende daarmee een landelijk debat in de VS.
Over Jamie Reed
Jamie Reed werkte jarenlang in sociaal werk en casemanagement, waar zij jonge mensen begeleidde bij de overgang naar volwassenheid. Ze werkte onder meer met jongvolwassenen die hiv-positief waren, een groep met een grote overlap met transgenders, en bouwde zo expertise op rond transgenderkwesties. Ze hielp mensen met zaken als naamswijziging en aanpassing van de geslachtsregistratie. Rond 2018 begon ze als casemanager in een pediatrisch gendercentrum dat toen pas een jaar open was. Ze was naar eigen zeggen een van de weinige mensen in de staat Missouri met zo'n functie. Reed ging aan de slag in de overtuiging dat ze leed zou helpen verlichten en jonge mensen zou helpen zichzelf te worden.
Het Nederlandse protocol en het verschil met de praktijk
In het interview vertelt Reed dat ze pas later besefte dat de gangbare behandeling voortkwam uit het zogeheten Nederlandse protocol, dat in Nederland ontstond. Volgens haar was het revolutionair en zonder veel kwalitatief onderzoek om de puberteit van een gezond lichaam te blokkeren en vervolgens over te stappen op cross-sekse hormonen bij een kind. Ze wijst op een belangrijk verschil: in het Nederlandse model werden jongeren met ernstige of gelijktijdige psychiatrische problemen uitgesloten, evenals patiënten zonder levenslange genderdysforie. In het Nederlandse model moest iemand de aandoening al van zeer jonge leeftijd ervaren. In de Amerikaanse groep die zij zag, presenteerden zich juist veel tieners zonder vroege of levenslange genderproblemen.
Twijfels en groepsdruk binnen de kliniek
Reed beschrijft dat veel tieners zich op hun vijftiende of zestiende meldden met klachten waarvoor geen voorgeschiedenis in hun medische dossier te vinden was, terwijl dit juist de patiënten waren die in de vroege behandelmodellen werden uitgesloten. Ze vertelt dat in deze centra artsen, psychologen, psychiaters en maatschappelijk werkers vaak sterk geloven dat ze jonge mensen helpen, en dat bewust mensen uit de LGBT-gemeenschap worden aangenomen. Daardoor ontstaat volgens haar een sfeer waarin je de heersende verhaallijn moeilijk kunt tegenspreken, omdat je dan tegen je eigen gemeenschap ingaat. Wie naar voren stapt en zegt schade te zien, gaat in tegen de eigen groep.
Zorgen over gevolgen voor kinderen
Volgens Reed herkennen veel homoseksuele, lesbische en biseksuele volwassenen in deze kinderen hun eigen jeugd, waarin ze gender anders beleefden. Tegelijk ontbreekt volgens haar een goede manier om te onderscheiden wie zou uitgroeien tot een homoseksueel persoon en wie een zeldzamer, levenslang pad van genderbeleving zou volgen. Ze stelt dat oudere gegevens erop wezen dat de meeste van deze kinderen homoseksueel zijn. Reed noemt het moeilijk te verdragen dat seksuele functie en vruchtbaarheid worden weggenomen bij jonge mensen die deze keuzes zelf nog niet konden overzien. Ze wijst op de kracht van sociale conformiteit en de behoefte om erbij te horen, die volgens haar rationaliteit kan overstemmen, en op de manier waarop dergelijke centra worden gepresenteerd als onaantastbaar.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.