Jamie Reed — de waarheid over genderklinieken voor kinderen
In dit diepgravende interview bij American Thought Leaders van Epoch Times bespreekt Jamie Reed gedetailleerd wat ze aantrof als casemanager in een
Over Jamie Reed
Jamie Reed begon in 2018 als casemanager in een pediatrisch gendercentrum verbonden aan Washington University. Daarvoor werkte ze jarenlang in sociaal werk en casemanagement, onder meer met jonge hiv-positieve volwassenen, waarbij een deel trans-geïdentificeerd was. Door dat werk raakte ze vertrouwd met onderwerpen rond transgenderzorg en hielp ze mensen bij zaken als naamswijziging en aanpassing van de geslachtsregistratie. Ze stapte in deze functie met de overtuiging dat ze lijden zou verlichten en jonge mensen zou helpen zichzelf te worden. In dit interview bij American Thought Leaders van Epoch Times vertelt ze waarom ze uiteindelijk besloot klokkenluider te worden over wat ze daar aantrof.
Afwijking van het oorspronkelijke model
Reed legt uit dat de behandeling voortkomt uit het zogeheten Nederlandse protocol, dat puberteitsremmers en daarna cross-sekse-hormonen introduceerde bij kinderen. Volgens haar sloot dat oorspronkelijke model jongeren met ernstige bijkomende psychiatrische problemen juist uit, evenals patiënten zonder genderdysforie vanaf zeer jonge leeftijd. In de praktijk waar zij werkte zag ze daarentegen veel tieners van rond hun zestiende met ernstige psychiatrische comorbiditeit en zonder gedocumenteerde voorgeschiedenis van genderproblemen. In de geneeskunde geldt volgens haar het principe van vertrouwen én verifiëren: als iemand zegt dit altijd al te hebben ervaren, zou daar iets van terug te vinden moeten zijn in het medisch dossier of bij ouders en school. Vaak ontbrak dat volledig.
Een systeem zonder verantwoordelijkheid
Reed beschrijft hoe niemand zich uiteindelijk verantwoordelijk voelde voor de beslissing. De therapeut schreef een brief in de veronderstelling dat de endocrinoloog besliste; de endocrinoloog wees naar de brief van de therapeut; en samen verwezen ze naar de ouders. De ouders legden de keuze vervolgens bij het kind zelf neer. Volgens haar maakte het centrum naar buiten toe geclaim dat er geïndividualiseerde beslissingen werden genomen, terwijl in de praktijk vier basisvoorwaarden volstonden: leeftijd of puberteitsfase, een brief van een therapeut, ouderlijke toestemming en een afspraak met een arts. Wie daaraan voldeed, ging in haar ervaring vrijwel altijd door naar puberteitsremmers of hormonen. Ze noemt het schrijnende voorbeeld van een patiënt die binnen enkele maanden na een dubbele mastectomie spijt meldde, waarbij de chirurg de telefoon niet eens opnam en de opvolging werd doorgeschoven naar haar en een verpleegkundige. Volgens Reed volgde er geen enkele verantwoording van het ziekenhuis of de universiteit.
Ideologische druk en sluiting van het centrum
Reed spreekt over wat ze ideologische intimidatie binnen de geneeskunde noemt: wie vragen stelde, werd weggezet als transfoob of homofoob. Ze beschrijft hoe trainingen vanuit het centrum zich als tentakels verspreidden naar andere medische afdelingen, waar aanvankelijk geen tegenspraak was, maar waar collega's rond 2022 en 2023 weer kritische vragen begonnen te stellen. Ze wijst er ook op dat veel lesbische, homoseksuele en biseksuele volwassenen in dit veld werken en zichzelf herkennen in deze kinderen, terwijl er volgens haar geen goede manier is om te onderscheiden wie zou opgroeien als homoseksueel en wie een blijvend gendertraject zou volgen. Inmiddels is de kliniek gesloten: de staat Missouri voerde een moratorium in en verlengde de termijn waarbinnen patiënten konden procederen bij schade, wat door aansprakelijkheidsvrees leidde tot het stoppen van pediatrische behandelingen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.