Trans-kliniek klokkenluider Jamie Reed spreekt openlijk
Klokkenluider Jamie Reed spreekt openlijk over haar ervaringen bij een trans-kliniek en legt uit waarom ze besloot haar verhaal te delen.
Over Jamie Reed
Jamie Reed is een klokkenluider die vier jaar en vier maanden werkte als casemanager in een pediatrisch transgendercentrum bij een kliniek in St. Louis, Missouri. Ze heeft een master in clinical research management en eerder ervaring met jongvolwassenen die hiv-positief waren, met kinderen in pleegzorg en in diverse medische settings. In dit gesprek met het programma Trigonometry vertelt ze waarom ze besloot haar verhaal te delen. Reed beschrijft zichzelf als progressief en heeft een relatie met een transman; ze benadrukt dat ze niet tegen transitie bij volwassenen is, maar tegen wat zij ziet als snelle medicalisering van kinderen.
Wat ze zag binnen de kliniek
Reed vertelt dat het centrum oorspronkelijk rond de vijftig patiënten verwachtte, maar dat het aantal tegen het einde van haar tijd richting de tweeduizend liep. Waar het in het begin vooral ging om jongens met genderdysforie, zag ze daarna steeds meer meisjes binnenkomen, vaak met andere problematiek zoals eetstoornissen of autismekenmerken. Ze spreekt over een element van sociale besmetting via sociale media en over kinderen die soms slechts dagen eerder aan hun ouders hadden verteld dat ze non-binair waren en toch al in een gespecialiseerde kliniek belandden. Volgens Reed ontbraken duidelijke geschreven protocollen en werd er binnen het centrum een taal gebruikt waarin termen als jongens en meisjes werden vermeden ten gunste van formuleringen als toegewezen geslacht bij de geboorte.
Behandeling, instemming en het affirmatieve model
Reed beschrijft puberteitsremmers in de vorm van implantaten of injecties, en vertelt dat sommige kinderen daarna juist een verslechterende mentale gezondheid lieten zien, tegen de verwachting in. Ze noemt dat in haar centrum jongeren vanaf ongeveer dertieneenhalf jaar testosteron konden krijgen als zij dat wilden, terwijl eerdere richtlijnen die ze aanhaalt een hogere leeftijdsgrens noemden. Ze gaat in op onomkeerbare effecten en op de vraag of jongeren in deze omstandigheden werkelijk geïnformeerde instemming kunnen geven, gezien sociale druk en het zogeheten kindgeleide, affirmatieve zorgmodel waarin het kind volgens haar op een lopende band terechtkomt zonder duidelijke uitstap.
Twijfels uiten en de reacties
Toen Reed intern vragen begon te stellen, kreeg ze naar eigen zeggen te horen dat haar toon verkeerd was en dat ze artsen niet hoorde uit te dagen. Ze vertelt dat er op een gegeven moment een richtlijn kwam dat de zin ik heb zorgen over een patiënt niet meer gebruikt mocht worden, iets dat zij in de geneeskunde verontrustend noemt. Uiteindelijk volgde volgens haar de boodschap om mee te gaan of te vertrekken. Reed bespreekt ook de detransitioners, die volgens haar door het medische systeem worden genegeerd, en sluit af met haar zorg over homofobie als onderbelicht thema, waarbij sommige kinderen het gevoel hebben dat trans zijn meer geaccepteerd is dan homo zijn.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.