Klokkenluider genderkliniek beschrijft aangerichte schade aan minderjarigen | Jamie Reed

Over Jamie Reed

Jamie Reed is klokkenluider en werkte ruim vier jaar als casemanager in een pediatrische genderkliniek in St. Louis. Vanuit een achtergrond in klinisch onderzoek en antropologie deed ze de intakes, voerde ze triage uit en bepaalde ze naar welke behandelaar nieuwe patiënten werden doorverwezen. Het team bestond uit onder meer een endocrinoloog, een arts adolescentengeneeskunde, een verpleegkundige en een psycholoog en psychiater in deeltijd. In dit interview vertelt ze wat ze van binnenuit zag en waarom ze uiteindelijk besloot naar buiten te treden.

Wat ze in de kliniek zag

Een vroeg alarmsignaal was een verhitte discussie tussen de twee mededirecteuren, beiden arts, die het oneens waren over wat ze nu eigenlijk behandelden en waarom. De ene stelde dat genderdysforie als diagnose en de bijbehorende distress er niet toe deden, zolang een patiënt kon zeggen dat het hormoon was wat hij of zij voor het lichaam wilde. De andere hield vast aan genderdysforie als te behandelen aandoening. Reed beschrijft hoe veel kinderen niet aan de diagnostische criteria voldeden, bijvoorbeeld omdat de distress nog maar kort bestond, en hoe de groep aanmeldingen niet overeenkwam met eerdere cohorten: veel jongeren hadden allerlei andere problemen en comorbiditeit. Ze vertelt over een eerste detransitioner, een meisje onder de 18, dat na jaren testosteron contact opnam en wees op een autismediagnose die nooit was opgepakt; het team behandelde dit volgens haar als onvermijdelijke schade.

Verwijzingen, operaties en ideologie

De kliniek schreef puberteitsremmers en cross-sekse hormonen rechtstreeks voor. Reed beschrijft hoe minderjarigen aanvankelijk direct werden doorverwezen voor operaties, en hoe het team na bezwaar van een afdelingshoofd een omweg bedacht: in plaats van een formele verwijzing kregen patiënten een hand-out met de contactgegevens van bekende chirurgen, zodat ze zichzelf konden aanmelden. Tegelijk verklaarden de twee hoofdbehandelaars volgens haar tegenover de wetgever van Missouri dat operaties helemaal niet aan de orde waren, terwijl ze patiënten in de kliniek zagen met littekens van top surgery als minderjarige. Ze vertelt ook over gesprekken dat het einde van het voorlaatste jaar van de middelbare school het beste moment voor een vaginoplastiek zou zijn. Reed schetst een sfeer waarin twijfel of een afwijkend standpunt werd weggezet als onwetend, en waarin verpleegkundigen die niet wilden meewerken intern slecht werden afgeschilderd.

Twijfel, de Cass Review en uittreden

Reed beschrijft hoe ze geleidelijk uit de echokamer stapte door andere stemmen toe te laten, onder meer via podcasts en artikelen die het team rondstuurde. Ze noemt het verschijnen van de Cass Review uit Engeland, het volledige rapport na een eerder tussenrapport uit 2022, dat volgens haar concludeert dat de wetenschappelijke basis voor deze behandelingen zwak is en dat puberteitsremmers buiten klinisch onderzoek niet langer deel uitmaken van het protocol. Ze vreest dat de schaal van de schade in de Verenigde Staten groter is dan rond Tavistock en dat de media er nauwelijks aandacht aan besteden. Het uiteindelijke keerpunt om klokkenluider te worden kwam tijdens een teamretraite, waar zij en een verpleegkundige volgens haar te horen kregen dat ze niets meer mochten betwisten en moesten meewerken of vertrekken. Ze vertelt dat ze sindsdien zowel boze ouders als ouders en patiënten heeft gehoord die zich beschadigd voelen, en pleit voor langdurige nazorg.

Bronnen

• YouTube — Interview met klokkenluider Jamie Reed over een pediatrische genderkliniek