Jamie Reed over puberteitsblokkers en genderzorg voor kinderen
Jamie Reed werkte jaren bij de genderkliniek van Washington University en sloeg alarm over onverantwoorde medische behandelingen van minderjarigen.
Over Jamie Reed
Jamie Reed is klokkenluider en voormalig clinical case manager bij een pediatrische transgenderkliniek in St. Louis. In dit gesprek met de Solid Ground-livestream vertelt ze dat ze het werk begon vanuit een links-van-het-midden overtuiging en in de veronderstelling dat deze behandelingen met grote zorgvuldigheid werden ingezet voor wie er baat bij zou hebben. Wat ze in de praktijk zag, week daar volgens haar sterk van af. Ze benadrukt dat de kwestie volgens haar geen links-rechts thema is en dat die framing een open gesprek in de weg staat. Reed schreef eerder onder meer een stuk in de Free Press en verzorgde een toespraak waarin ze haar achtergrond toelichtte.
Puberteitsblokkers als eerste stap, niet als pauze
Reed bespreekt het idee dat puberteitsblokkers slechts een pauze zouden zijn waarna alles vanzelf normaal wordt. Dat beeld komt voort uit het oorspronkelijke Nederlandse protocol, waarin blokkers bedoeld waren als denktijd en beoordelingsperiode met meer therapeutische begeleiding. In de praktijk gaat volgens haar het overgrote deel van de kinderen die starten met blokkers door naar cross-sekse hormonen; ze verwijst naar cijfers uit Engeland van ruim 90 procent en zag hetzelfde patroon in haar eigen centrum. Ze beschrijft dit als een trechter waar je, eenmaal ingestapt, vrijwel niet meer uitkomt. Ook blokkers die voor vroegtijdige puberteit worden gegeven, kunnen volgens haar langdurige effecten hebben, en er bestaan zorgen over botdichtheid (waarvoor regelmatige dexa-scans nodig zijn) en mogelijk over hersenontwikkeling.
Onomkeerbare effecten en sociale transitie
Reed beschrijft een aantal effecten van testosteron die volgens haar onomkeerbaar zijn en soms binnen enkele maanden optreden: een blijvend lagere stem, groei van de clitoris, verschuiving van lichaamsvet, toename van lichaams- en gezichtsbeharing, dunner wordend hoofdhaar, een dikkere huid, atrofie van de vaginale wand en het stoppen van de menstruatie. Sommige patiënten melden ook een afgevlakt gevoelsleven of een verschuiving in seksuele oriëntatie. Daarnaast benoemt ze dat sociale transitie niet neutraal is: zodra naam, voornaamwoorden en de omgeving zijn aangepast, ervaren kinderen het volgens haar als bijna onmogelijk om terug te keren, ook als ze daar spijt van krijgen.
Toename van aanmeldingen en de roep om gesprek
Reed gaat in op de sterke stijging van het aantal kinderen dat zich meldt met genderdysforie. Ze plaatst de term sociale besmetting in een bredere context van een culture-bound syndrome en van een idioom van leed waarmee jongeren hun distress leren verklaren. Ze noemt geografische clustering en beschrijft twee groepen die ze in haar centrum zag: voornamelijk witte meisjes uit welgestelde gezinnen, en kinderen met een achtergrond van trauma of pleegzorg. Ook bespreekt ze de rol van suicidaliteit in de besluitvorming en waarschuwt ze tegen beleid dat op angst is gebaseerd. Tot slot pleit ze nadrukkelijk voor ruimte voor nuance en open gesprek, zonder dat mensen die vragen stellen worden weggezet of gecanceld.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.