Dr. Jillian Spencer over de persoonlijke prijs van activisme

Over Jillian Spencer

Jillian Spencer is kinderpsychiater en werkte ruim twintig jaar voor Queensland Health, waarvan acht jaar in een kinderziekenhuis. In deze presentatie, getiteld "the personal cost of advocacy", vertelt ze over de gevolgen die ze ondervond toen ze zich binnen het ziekenhuis verzette tegen het affirmatieve model voor kinderen met genderdysforie. Ze beschrijft hoe ze na ongeveer twaalf maanden van protest op non-actief werd gesteld, naar aanleiding van een volgens haar valse klacht over transfobie van een tiener die ze kort had gezien. Ondanks de zware periodes noemt ze de uitkomst voor haarzelf uiteindelijk per saldo positief.

De zware tijden in het ziekenhuis

Spencer schetst hoe de werkomgeving op haar drukte: trans-pride-vlaggen in de wachtruimte, collega's met regenboog-lanyards en pronoun-badges, en allerlei vieringen die volgens haar niet thuishoorden in een kinderziekenhuis. Ze vertelt dat psychisch zieke kinderen van de afdelingen kunstwerken maakten om die evenementen op te luisteren, en dat een verpleegkundige van de genderkliniek vertelde dat het ziekenhuis fittingsessies voor borstbinders voor meisjes organiseerde. Dat alles voelde voor haar pas dragelijk toen ze begon terug te duwen. Ze beschrijft dat ze pride-vlaggen weghaalde, het boek van Abigail Shrier naar vijftig collega's stuurde, gender-kritische brochures in de wachtruimte legde en weigerde de gekozen voornaamwoorden van kinderen te gebruiken.

Publiek gaan en de juridische strijd

Na haar op non-actiefstelling kreeg ze van advocaten te horen dat ze waarschijnlijk haar medische registratie zou verliezen, vooral vanwege haar kritiek op de motieven van gender-affirmerende collega's tijdens "Let Women Speak"-bijeenkomsten. Op advies van een arts die zelf zijn registratie was kwijtgeraakt, besloot ze naar buiten te treden; volgens haar niet uit moed maar uit wanhoop om haar registratie te beschermen. Ze vertelt over aanhoudende angst, over steun die ze ontving na een artikel in The Australian, en over de last van mediaoptredens die haar positie zowel konden helpen als verder in gevaar brengen. Het ziekenhuis stuurde meerdere "show cause"-kennisgevingen, waaronder beschuldigingen van schendingen van de gedragscode door zich in de media uit te spreken.

Terugblik en hoogtepunten

Spencer probeerde haar gezin buiten de werkstress te houden en noemt hun steun een veilige basis. Ze reflecteert op wat langdurige angst met mensen doet, op het belang van het loslaten van angst (ze noemt dagelijkse yoga), en op het verschil tussen strategisch en reactief verzet. Tot slot somt ze haar hoogtepunten op: het verdedigen tegen meerdere "show cause"-kennisgevingen, het starten van klachtenprocedures, een mensenrechtenklacht over politieke discriminatie, haar kandidaatstelling voor president-elect van het Royal Australian and New Zealand College of Psychiatrists, en drie gepubliceerde academische artikelen. Ze verwijst ook naar het besluit van Queensland Health om te stoppen met het voorschrijven van puberteitsremmers en hormonen aan minderjarigen.

Bronnen

• YouTube — Dr. Jillian Spencer over de persoonlijke prijs van activisme