Jonge detransitioner: puberteitsremmers op haar 12e, daarna testosteron en een dubbele mastectomie
Een nu 21-jarige vrouw kreeg op haar twaalfde puberteitsremmers, daarna testosteron en een dubbele mastectomie. Ze heeft spijt van het hele traject en kampt met blijvende gezondheidsklachten.
Over de video
In dit straatgesprek spreekt activist Billboard Chris met een voorbijganger over een jonge vrouw die als kind een medische gendertransitie onderging en nu detransitioneert. De vrouw, dochter van een cliënt van de voorbijganger, is inmiddels ongeveer 21 jaar oud.
Het traject
De vrouw begon rond haar twaalfde met puberteitsremmers, gevolgd door cross-sekse hormonen (testosteron) en uiteindelijk operaties, waaronder een dubbele mastectomie. Inmiddels heeft zij spijt van het hele traject — volgens de gesprekspartner “100%” — en kampt zij met blijvende gezondheidsklachten. Billboard Chris merkt op dat puberteitsremmers worden gegeven bij Tanner-stadium 2, het allereerste begin van de puberteit, wat voor meisjes neerkomt op een leeftijd van ongeveer 10 tot 12 jaar.
Toestemming en verantwoordelijkheid
Chris betoogt dat kinderen niet kunnen instemmen met deze ingrepen en wijst op uitspraken van Daniel Metzger, kinderendocrinoloog aan het BC Children's Hospital, die zou hebben erkend dat patiënten in hun twintiger jaren terugkomen met spijt over hun onvruchtbaarheid. Hij stelt dat de kinderkliniek de zelfdiagnose van het kind volgt — als een kind zegt trans te zijn, krijgt het vaak al bij het eerste consult puberteitsremmers — en dat genderverwarring niet langer als psychische aandoening wordt behandeld maar als zelfgekozen genderidentiteit. Volgens hem durft niemand die zelfdiagnose ter discussie te stellen, omdat daarmee de hele ideologie ter discussie zou staan.
Mogelijke juridische stappen
In het gesprek komt aan bod dat er mogelijk grond is voor een rechtszaak, omdat de betrokken behandelaars zouden weten dat kinderen niet kunnen instemmen. Chris biedt aan de vrouw te helpen haar verhaal naar buiten te brengen, en wijst erop dat weinig Canadezen hierover publiekelijk spreken vanwege het stigma.