"Hormonen werden gepresenteerd als acceptatie om mijn moeders bezwaren te smoren" — Jonni Skinner
Jonni Skinner beschrijft hoe hormoonbehandeling aan hem werd gepresenteerd als een daad van acceptatie, terwijl dit feitelijk diende om de bezwaren van
Over Jonni Skinner
In deze korte getuigenis vertelt Jonni Skinner over zijn eigen ervaring met de gang naar een kinderziekenhuis en de manier waarop een behandeling met hormonen aan hem en zijn moeder werd voorgesteld. Het fragment is een persoonlijk terugblik: Skinner beschrijft hoe de woorden en de framing van een behandelaar bepaalden welke wegen open bleven en welke werden afgesloten. De video is Engelstalig; deze samenvatting geeft de kern in het Nederlands weer.
De vraag van zijn moeder
Skinner benadrukt dat zijn moeder steeds vragen bleef stellen. Zij was er volgens hem een groot voorstander van om hem te helpen zich prettiger te voelen in zijn lichaam. Dat was haar uitgangspunt toen zij hem naar wat hij omschrijft als het best aanbevolen kinderziekenhuis in zijn staat bracht. Haar hoop was niet gericht op een ingreep, maar op begeleiding: zij verwachtte dat het ziekenhuis hem therapie zou bieden waarmee hij zichzelf beter kon leren accepteren. In haar beleving ging het dus om hulp bij zelfacceptatie, niet om een medisch traject met een vaststaande uitkomst.
Hormonen gepresenteerd als acceptatie
Het kernpunt van Skinners verhaal is de manier waarop de behandeling werd geframed. Volgens hem presenteerde de behandelaar de hormoonbehandeling op een wijze die bedoeld leek om de twijfels en bezwaren van zijn moeder de mond te snoeren. Door de aanpak te omschrijven als een vorm van acceptatie, werd het moeilijk om er nog tegenin te gaan: wie kan immers bezwaar maken tegen acceptatie van een kind? Skinner ervaart deze framing achteraf als een manier om de ruimte voor de aarzelingen van zijn moeder weg te nemen, terwijl haar oorspronkelijke wens juist op iets anders gericht was.
Afgesloten alternatieven
Skinner beschrijft hoe deze presentatie in hun beleving de deuren naar andere mogelijkheden sloot. Wanneer een toestand wordt voorgesteld als neurologisch van aard en biologisch gefundeerd, en wanneer daarbij wordt gesteld dat dit de enige behandeling is, dan blijft er volgens hem weinig over om nog te overwegen. Hij verwoordt het als een logische val: als het probleem werkelijk biologisch is en er maar één antwoord op bestaat, wat valt er dan nog te onderzoeken of te proberen? Zo werd in hun gedachten de mogelijkheid van andere vormen van hulp of behandeling als het ware uitgesloten. Deze redenering laat zien hoe de manier waarop iets wordt uitgelegd, bepalend kan zijn voor de keuzes die mensen menen te hebben — en hoe de zorgvuldige vragen van een ouder daarbij naar de achtergrond kunnen verdwijnen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.