De prijs van vroege medicalisering — detransitie op volwassen leeftijd (Jonni Skinner)
Jonni Skinner bespreekt de langetermijngevolgen van vroege medicalisering en zijn ervaringen met detransitie op volwassen leeftijd.
Over Jonni Skinner
Jonni Skinner groeide op in een landelijk en streng religieus gezin in het zuidwesten van Michigan. Als kind voelde hij zich, naar eigen zeggen, klassiek "verwijfd": hij trok de schoenen van zijn moeder aan, speelde met make-up en verkleedde zich. In zijn omgeving stuitte dat op afwijzing en homofobie. Toen hij richting de puberteit een aantrekking tot jongens ontwikkelde, ervoer hij dat als zondig en bad hij jarenlang dat zijn gevoelens zouden verdwijnen. In deze video, opgenomen tijdens een conferentie, vertelt hij hoe hij als kind in een traject van vroege medicalisering terechtkwam en hoe hij dat op volwassen leeftijd terugdraaide.
De weg naar medicalisering
Rond 2014–2015 zag Jonni online steeds vaker over transitie. Eerder gevolgde, homoseksuele make-upmakers transitioneerden en schetsten dat hun leven daardoor verbeterde en dat ze konden opgaan in de maatschappij. Dat plantte het idee dat hij het opgroeien tot, in zijn beleving, een zondige homoseksuele man kon omzeilen en als heteroseksuele vrouw een "normaal" leven kon leiden. Omdat hij al op jonge leeftijd was gediagnosticeerd met autisme, zat hij in het medische systeem. Via een verwijzing kwam hij bij een gendertherapeut van de University of Michigan, die volgens hem beaamde dat het makkelijker zou zijn om als heteroseksuele vrouw door het leven te gaan. Tegen zijn moeder zou ze de vraag hebben gesteld of zij liever een dode zoon of een levende dochter had.
Hormonen en lichamelijke gevolgen
Volgens Jonni werd hij vóór een endocrinoloog-afspraak naar een winkel gestuurd voor borstvormen en heupvullingen, die siliconen bleken in plaats van stof. Op zijn dertiende kreeg hij oestrogeen en spironolacton voorgeschreven, naar eigen zeggen onder een diagnose die in zijn dossier werd vastgelegd nog voordat er bloed was afgenomen. De endocrinoloog legde hem volgens Jonni uit dat hij een "vrouwelijk brein in een mannelijk lichaam" had en dat medicalisering de enige behandeling was. Op zijn veertiende volgde een puberteitsremmer. Jonni beschrijft ernstige klachten: spierspasmen, een blaaszweer en bloed in de urine. Zijn moeder drong aan op het stoppen van de remmer, waarna die klachten verdwenen. Hij zegt acht jaar oestrogeen te hebben gebruikt en zijn dosis verhoogd te hebben gekregen om zijn groeischijven te sluiten.
Detransitie en wat hij wil overbrengen
Een nieuwe endocrinoloog stelde eind 2023 voor om een pauze te nemen; Jonni bouwde de hormonen begin 2024 af. Toen kort daarna de WPATH-files openbaar werden, las hij die en voelde hij zich, in zijn woorden, jarenlang misleid. Inmiddels is hij ongeveer twee jaar zonder hormonen. Hij zegt zich gezonder te voelen, maar kampt nog met klachten zoals botmassa's en gynaecomastie, en zijn testosteronwaarden herstellen langzaam. Een rechtszaak is voor hem geen optie door de verjaringstermijn van twee jaar voor medische fouten in Michigan. Hij benoemt het ziekenhuis als University of Michigan C.S. Mott Children's Hospital. Zijn moeder behoedde hem voor operaties. Door zijn verhaal te delen hoopt hij dat dit andere kinderen niet overkomt; hij vindt dat zelf ook helend.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.