Detransitioners mishandeld en als verraders behandeld door roofdierachtige transactivisten — Mary Margaret Olohan

Over Mary Margaret Olohan

Mary Margaret Olohan is journalist en auteur van het boek Detrans, over mensen die hun gendertransitie hebben teruggedraaid. In dit interview vertelt ze wat ze leerde uit gesprekken met detransitioners en hoe hun verhalen volgens haar het debat over genderideologie veranderen. Ze noemt daarbij enkele mensen die in haar boek voorkomen, onder wie Chloe, Prisha, Abel, Luca en Helena. Olohan benadrukt dat zij hun naam en hun persoonlijke, vaak kwetsbare verhaal in de openbaarheid brengen om anderen te waarschuwen.

Waarom mensen detransitioneren

Volgens Olohan zijn detransitioners mensen die probeerden hun geslacht te veranderen en ontdekten dat dat onmogelijk was. Na puberteitsremmers, hormonen zoals testosteron of oestrogeen, of operaties realiseerden velen zich dat ze nog steeds dezelfde persoon waren, alleen veranderd van uiterlijk en diep beschadigd. Ze stelt dat artsen en therapeuten deze mensen voorhielden dat een transitie hen gelukkig zou maken, terwijl velen al worstelden met psychische problemen zoals depressie of anorexia. Het moment van besef kwam volgens haar vaak wanneer iemand de procedures had ondergaan en merkte zich niet beter, maar slechter te voelen. Op dat punt begonnen zij te beseffen dat hun problemen niet waren opgelost door deze ingrepen.

Behandeld als verraders

Olohan beschrijft hoe detransitioners eerst werden opgenomen in een gemeenschap die hen volgens haar overlaadde met aandacht en hen aanmoedigde de transitie aan te gaan. Veel van deze jonge mensen voelden zich eenzaam, pasten niet in op school of misten een goede thuissituatie en zochten een identiteit en houvast. Wanneer zij later spreken over hun spijt, worden zij volgens Olohan afgewezen en als verraders behandeld. Ze schetst een gesloten, sektarisch aandoende dynamiek waarin jongeren te horen krijgen dat wie hun identiteit afwijst, hen haat en dood wil. Wie zich uitspreekt over schade en spijt, valt buiten de groep en verliest die acceptatie.

Kwetsbaarheid, media en taal

Olohan stelt dat iedereen met wie zij sprak psychische problemen had ten tijde van de transitiepoging, en dat sommigen op het autismespectrum zaten. Kinderen met psychische klachten verdienen volgens haar zorgzame hulp, geen ingrepen die hun leven onomkeerbaar veranderen. Ook ouders ziet zij als slachtoffers: zij vertrouwen op medische professionals en worden zo mee een pad op geduwd. Daarnaast bekritiseert Olohan de rol van grote mediabedrijven, die volgens haar de taal van activistische organisaties overnemen. Termen als 'gender affirming care' en 'levensreddende zorg' zouden de werkelijkheid versluieren, terwijl koppen over wetgeving die operaties bij minderjarigen verbiedt worden geframed als 'anti-trans'. Tegelijk ziet zij een kentering: door de stemmen van detransitioners en kritische berichtgeving komen enkele media nu wel toe aan de realiteit van detransitie.

Bronnen

• YouTube — Mary Margaret Olohan over detransitioners en het boek Detrans