Dr. Julia Mason over de plotselinge toename van transgenderende meisjes
Kinderarts dr. Julia Mason analyseert de onverwachte stijging van het aantal tienermeisjes dat zich als transgender identificeert. Ze bespreekt mogelijke sociale en psychologische verklaringen voor deze trend en pleit voor voorzichtigheid bij het medicaliseren van jongeren wier genderidentificatie recent en abrupt begon. Mason verbindt haar klinische observaties met bredere epidemiologische data.
Over dr. Julia Mason
Dr. Julia Mason is kinderarts en spreekt in deze video over haar eigen klinische ervaring met jongeren die zich als transgender identificeren. Ze beschrijft hoe het beeld in haar praktijk in korte tijd veranderde en plaatst kanttekeningen bij de manier waarop sommige genderklinieken met deze jongeren omgaan. Haar betoog steunt op wat ze zelf in haar spreekkamer zag gebeuren en op de richtlijnen die in die periode verschenen.
Een plotselinge verandering in de praktijk
Mason vertelt dat ze vóór ongeveer 2018 nauwelijks transgenderpatiënten zag. Volgens haar ging het destijds om iets dat bij ongeveer twee op de tienduizend kinderen voorkwam: een verschijnsel dat een kinderarts een hele loopbaan lang kon missen. De eerste patiënt die ze zich herinnert, zei al sinds de peutertijd te weten een jongen te zijn, en de familie bevestigde dat verhaal. Daarna volgde echter de ene na de andere jongere, eerst om de paar maanden en vervolgens steeds vaker. Deze nieuwe groep vertelde een ander verhaal: niet dat ze altijd al een jongen waren geweest, maar dat ze dat pas recent hadden ingezien. Mason merkt op dat velen van hen online actief waren en het verhaal kenden dat ze konden vertellen, en dat de overtuigende anekdotes uit de vroege kindertijd ontbraken.
Zorgen over richtlijnen en doorverwijzing
Mason uit kritiek op de richtlijnen die rond deze periode verschenen. Ze verwijst naar de richtlijn van de Endocrine Society uit 2017, die volgens haar zorgvuldig aangaf dat het bewijs van lage en zeer lage kwaliteit was en dat onduidelijk bleef hoe je kon vaststellen welke kinderen daadwerkelijk transgender waren en behandeling nodig hadden. Het jaar daarna kwam de American Academy of Pediatrics volgens haar met een veel stelligere boodschap: je hoeft een kind alleen maar te vragen, en als het zegt transgender te zijn, dan is het dat ook. Mason zegt dat ze zich zorgen maakt over de verantwoordelijkheid die dat met zich meebrengt, mede met het oog op mogelijke rechtszaken.
Twijfel over de genderkliniek
Aanvankelijk verwees Mason jongeren door naar een genderkliniek bij het kinderziekenhuis. Later begon ze vragen te stellen toen ze merkte dat vrijwel elk kind dat ze doorstuurde puberteitsremmers of geslachtshormonen kreeg, vaak al bij het eerste bezoek. Ze noemt een geval waarin een twaalfjarige bij het eerste consult puberteitsremmers aangeboden kreeg. Daardoor ontstond bij haar de zorg dat de kliniek niet handelde als een gedegen subspecialistische voorziening die eerst grondig onderzoekt of een kind echt baat heeft bij de behandeling of dat er iets anders speelt. Toen ze tot die conclusie kwam, wilde ze niemand meer naar de genderkliniek doorverwijzen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.