Moeten we kinderen medicaliseren? – Dr. Julia Mason

Over Dr. Julia Mason

Dr. Julia Mason is kinderarts en lid van de American Academy of Pediatrics (AAP). Ze studeerde aan de University of Illinois en deed haar specialisatie kindergeneeskunde aan Children's Hospital Los Angeles. In haar praktijk in Oregon ziet ze een steeds groter aantal adolescenten met genderdysforie, van wie velen ook kampen met neurologische of psychiatrische problemen. In dit interview legt ze uit waarom ze al jaren kritisch is op de koers van haar eigen beroepsorganisatie en waarom ze als een van de weinige clinici bereid is daar openlijk over te spreken.

Puberteitsremmers als pauze?

Mason bestrijdt het idee dat puberteitsremmers een onschuldige pauzeknop zijn. Ze vertelt dat zowel artsen als activisten haar voorhielden dat ruim 99 procent van de kinderen die aan puberteitsremmers beginnen, doorstroomt naar cross-sekse hormonen. Voor haar is dat juist een waarschuwingssignaal: als vrijwel iedereen die weg vervolgt, dan stelt het middel de ontwikkeling niet neutraal uit maar zet het kinderen op een levenslang medisch pad. Ze wijst op zorgen rond botdichtheid, waarbij de normale toename tijdens de puberteit uitblijft, en op het uitblijven van penisontwikkeling bij jongens. Volgens haar ontbreken langetermijnstudies grotendeels.

Stijgende aantallen en evaluatie

Het gesprek plaatst de discussie in een bredere context. Mason en de interviewer bespreken de sterke toename van vooral tienermeisjes die zich als trans of non-binair identificeren, en het werk van onderzoekers zoals Lisa Littman, die de term rapid onset gender dysphoria introduceerde. Mason verwijst naar oudere langetermijnstudies waarin een groot deel van de kinderen na de puberteit niet trans bleek te zijn, maar vaak homoseksueel. Ze maakt duidelijk dat ze het bestaan van transgender mensen niet betwist. Haar zorg gaat over de snelle stijging in aantallen, het ontbreken van zorgvuldige evaluatie en het feit dat het bespreken van onderliggende psychische problemen soms wordt vermeden uit angst voor het label conversietherapie.

Geïnformeerde toestemming bij minderjarigen

Centraal in Masons betoog staat geïnformeerde toestemming. Ze beschouwt deze behandelingen als experimenteel en vindt dat volwassenen er, mits goed voorgelicht, zelf voor kunnen kiezen. Bij kinderen ligt dat anders: jonge kinderen kunnen volgens haar de omvang van deze keuzes niet overzien, zeker waar het gaat om vruchtbaarheid en seksuele functie. Ze verwijst naar zorgen dat kinderen die vroeg geblokkeerd worden mogelijk nooit een orgasme leren kennen. Ook bespreekt ze sociale transitie als ingrijpende stap, en het narratief dat zonder behandeling kinderen suïcide zouden plegen. Ze verwijst daarbij naar data van onderzoeker Michael Biggs uit de Tavistock-kliniek, waaruit volgens haar geen verschil in suïcidecijfers bleek tussen kinderen die behandeld werden en kinderen op de wachtlijst. Tot slot pleit ze ervoor dat transitie veilig, legaal en zeldzaam zou moeten zijn, naar analogie met een uitspraak van Bill Clinton over abortus.

Bronnen

• YouTube — Moeten we kinderen medicaliseren? – Dr. Julia Mason