Dr. Julia Mason: het gebroken peer-reviewproces in de gendergeneeskunde
Dr. Julia Mason legt uit waarom het peer-reviewproces voor gendergerelateerde studies structureel tekortschiet. Ze beschrijft hoe ideologische druk wetenschappelijke kwaliteitscontrole ondermijnt en hoe studies die de gewenste conclusies ondersteunen worden gepubliceerd terwijl kritische bevindingen worden tegengehouden. Een indringende analyse van de wetenschappelijke integriteitscrisis in de gendergeneeskunde.
Over Dr. Julia Mason
Dr. Julia Mason is kinderarts en spreekt in dit gesprek over haar ervaring met het peer-reviewproces in de gendergeneeskunde. Ze vertelt hoe een artikel dat ze indiende bij een algemeen pediatrisch tijdschrift werd tegengehouden. Aan de hand van die ervaring laat ze zien hoe de wetenschappelijke kwaliteitscontrole in dit vakgebied volgens haar tekortschiet, en waarom dat juist voor jonge kinderen ingrijpende gevolgen kan hebben.
Een tegengehouden artikel
Mason beschrijft dat haar artikel werd afgewezen nadat reviewers bezwaar maakten tegen een kernpunt: dat het niet waar is, en wreed, om een klein kind voor te houden dat artsen later zijn geslacht zullen veranderen. Eén reviewer reageerde dat er toch "veel veranderingen" worden aangebracht, alsof het geslacht daarmee verandert. Een andere reviewer vond dat zo'n uitspraak de pediatrische lezers van het tijdschrift van streek zou maken. Mason wijst op het tegenstrijdige daarvan: juist van artsen verwachten we eerlijke informatie over de werkelijke risico's en mogelijke uitkomsten van een ingreep, over het beste en het slechtste scenario. Volgens haar laat deze gang van zaken zien dat het reviewproces niet goed functioneert wanneer feitelijke vaststellingen worden geweerd omdat ze ongemakkelijk zijn.
Sociale transitie en jonge kinderen
Het meest zorgelijke vindt Mason dat er sociale transities plaatsvinden bij kinderen jonger dan acht jaar. Op die leeftijd geloven kinderen volgens haar dat ze op een magische manier volledig veranderd zullen worden. Ze verwijst naar wat in de psychologie "sex constancy" heet, een cognitief vermogen dat zich rond de leeftijd van zes tot acht jaar ontwikkelt. Daarvoor denken kinderen letterlijk dat een jongen die een jurk en pruik aantrekt een meisje is geworden. Ze geeft het voorbeeld van jongens die graag rokjes droegen en hun nagels lakten, getransitioneerd werden en vervolgens vragen stelden als "wanneer ik later mama ben", waarop niemand hen corrigeert. In het gesprek komt ook naar voren dat het vervagen van categorieën, zoals de uitspraak dat geslacht een spectrum is, niet alleen jonge kinderen maar ook tieners en zelfs volwassenen in verwarring kan brengen.
De metafoor van de rivier
Aan het einde van het gesprek wordt een beeld aangehaald dat de blijvende werkelijkheid samenvat: hoeveel ingrepen iemand ook ondergaat, het onderliggende geslacht verandert niet. Mason verwijst naar een metafoor van een rivier. Je stapt in een boot om de rivier over te steken, maar niemand vertelt je dat je de overkant nooit zult bereiken. Je brengt de rest van je leven door in die boot. Voor haar onderstreept dat beeld waarom eerlijke, volledige voorlichting zo belangrijk is, juist bij kinderen die de gevolgen nog niet kunnen overzien.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.