Dr. Julia Mason over het redden van de kindergeneeskunde
Dr. Julia Mason is een Amerikaanse kinderarts die zich publiekelijk heeft uitgesproken tegen genderaffirmatieve behandelingen bij kinderen.
Over Dr. Julia Mason
Dr. Julia Mason is kinderarts in Gresham, Oregon, en mede-oprichter van SEGM, de Society for Evidence-Based Gender Medicine. In dit gesprek met Benjamin Boyce schetst zij hoe genderzorg voor kinderen binnen de Amerikaanse kindergeneeskunde is opgekomen en waarom zij zich zorgen maakt over het ontbreken van een stevige onderbouwing. Vanuit haar achtergrond als kinderarts vielen haar al vroeg dingen op: ze beschrijft hoe ze rond 2017 tot 2019 steeds meer jonge patiënten zag die zich plotseling als trans identificeerden, vaak zonder de "klassieke" voorgeschiedenis, en die naar haar indruk daarna niet zichtbaar opbloeiden.
Twijfels over de onderbouwing
Mason legt uit dat het vaak genoemde gegeven dat vrijwel alle kinderen die met puberteitsremmers starten doorgaan naar cross-sekse hormonen, volgens haar juist geen bewijs is dat puberteitsremmers een neutrale pauze vormen. Vanuit haar kennis van kinderlijke ontwikkeling redeneert ze dat twaalfjarigen zelden ergens zeker van zijn, en dat zo'n hoog percentage eerder wijst op een ingeslagen pad dan op een open afweging. Ze stelt dat er geen heldere methode is om vast te stellen welk kind werkelijk baat heeft bij een ingrijpende medische route, en dat de diagnose vooral op gesprekken berust in plaats van op meetbare criteria.
Beroepsorganisaties en internationale verschillen
Een groot deel van het gesprek gaat over de American Academy of Pediatrics (AAP) en haar statement uit 2018, waarvan Jason Rafferty de eerste auteur is. Mason verwijst naar de kritiek van James Cantor op dat stuk en noemt dat het volgens haar geen systematische review van het bewijs betreft. Ze contrasteert dit met landen die wel zo'n review deden, zoals Zweden, Finland en het Verenigd Koninkrijk, die volgens haar terughoudender zijn geworden en meer nadruk leggen op psychologische zorg. Ze beschrijft haar pogingen om binnen de AAP verandering te bewerkstelligen, onder meer via resoluties (waaronder resolutie 27, die om een formele systematische review vroeg) en een bijdrage aan het tijdschrift Pediatrics, en hoe die pogingen telkens strandden.
Strategie en toon
Mason benadrukt dat ze de AAP niet wil afbreken maar van koers wil laten veranderen; ze noemt zichzelf een doorsnee kinderarts met progressieve overtuigingen en wil bruggen openhouden naar collega's. Daarom vermijdt ze volgens eigen zeggen scherpe polarisatie en wil ze het debat binnen de wereld van vakbladen en redacteuren voeren. Ze beschrijft SEGM als een grotendeels door vrijwilligers gerunde organisatie van artsen, psychologen en onderzoekers die zich richt op het vertalen van buitenlandse documenten, het organiseren van bijeenkomsten en het schrijven van ingezonden brieven en publicaties. Het gesprek sluit af met haar reflectie op verandering binnen grote instituties, die volgens haar traag verloopt en veel verschillende strategieën vraagt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.