Julie Bindel over het genderdebat en 'beangstigende feministen' (The Spectator)
Radicaal feministe Julie Bindel praat bij The Spectator over het genderdebat, haar ervaringen als genderkritische feminist en de manier waarop vrouwen die
Over Julie Bindel
In deze aflevering van de podcast Women With Balls van The Spectator, gepresenteerd door Katy Balls, is radicaal feministe en journaliste Julie Bindel te gast. Bindel groeide op in Darlington in het noordoosten van Engeland, in een arbeidersgezin waarin haar vader als staalarbeider werkte en haar moeder eveneens de hele jeugd door werkte. Ze vertelt dat ze haar jeugd gelukkig maar niet zonder moeilijkheden noemt en dat ze op haar zestiende het huis verliet. Op school werd ze gepest en al vroeg als lesbienne geïdentificeerd. Via een tante in Harrogate kwam ze in contact met een lesbische activiste en met andere jonge vrouwen, en op haar zeventiende raakte ze in 1979 in Leeds betrokken bij wat zij beschrijft als "beangstigende" feministen die destijds protesteerden tegen seksshops en het politieoptreden rond geweld tegen vrouwen.
Wat "actief feminisme" voor haar betekent
Bindel maakt een onderscheid tussen online feminisme en wat zij actief feminisme noemt. Ze heeft naar eigen zeggen geen bezwaar tegen vrouwen die zich online verbinden en organiseren, maar bekritiseert wat zij "keyboard warriors" noemt: mensen die denken dat een tweet versturen al activisme is, vaak om een andere feministe te veroordelen. Volgens haar betekent actief feminisme dat je de straat opgaat, demonstreert bij rechtbanken, Kamerleden lobbyt en met vrouwen praat over de realiteit van hun leven. Het moet bijdragen aan tastbare verandering en mag niet blijven hangen in het veroordelen van andere vormen van politiek. Ze stelt dat feminisme gericht is tegen de onderwerping van vrouwen en voor de bevrijding van alle vrouwen.
Justice for Women en geweld tegen vrouwen
In de jaren tachtig en negentig richtte Bindel zich op mannelijk geweld tegen vrouwen. Ze beschrijft hoe mannen die hun vrouw doodden vaak milde straffen kregen, terwijl vrouwen die uit zelfverdediging een gewelddadige partner doodden voor moord werden veroordeeld. In 1990 richtte ze Justice for Women op. Ze noemt zaken als Sarah Thornton en Kiranjit Ahluwalia, vrouwen die na jarenlang misbruik werden veroordeeld en later in hoger beroep vrijkwamen, en Emma Humphreys, die als zestienjarige haar pooier doodde. Ook campagne voerden zij voor het strafbaar stellen van verkrachting binnen het huwelijk, wat volgens haar in 1992 in de wet werd vastgelegd.
Sekswerk en het genderdebat
Bindel verzet zich tegen het idee dat prostitutie gewoon werk is en stelt dat die framing de meest kwetsbare vrouwen wereldwijd negeert. Op het genderdebat zegt ze dat zij transrechten niet betwist, maar wat zij "extreme genderideologie" noemt bestrijdt. Ze vertelt dat ze op universiteiten zoals York wordt geweigerd ("no platforming") en wordt weggezet met termen als "turf" en "swerf". Volgens haar gebruiken critici het transthema als excuus om het gesprek over mannelijk geweld te smoren. Ze noemt vriendschappen en allianties met onder anderen J.K. Rowling en Kathleen Stock, en zegt op links te blijven omdat naar haar mening vooral mannen op links het feminisme hebben verlaten. Als slechtste advies dat ze ooit kreeg noemt ze de aanbeveling om na haar eerste stuk over het transthema haar excuses aan te bieden en zich gedeisd te houden, advies dat ze bewust niet opvolgde.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.