Detransitie: Voor en na — Julie Bindel en Max Robinson

Over Julie Bindel en Max Robinson

In dit gesprek spreekt journalist Julie Bindel met auteur Max Robinson over diens ervaringen met detransitie en het schrijven daarover. Robinson is een vrouw die ooit transitioneerde en die later terugkeerde. Het gesprek gaat over de reacties die zij als publiek bekende detransitionerende vrouw krijgt, over de taal rond transitie en zorg, en over de vraag hoe de zorg voor detransitionerende mensen verbeterd kan worden. Robinson benadrukt herhaaldelijk dat zij vanuit een Amerikaanse context spreekt en zegt weinig te weten over de situatie in andere landen.

Reacties op detransitionerende vrouwen

Bindel merkt op dat de reacties op detransitionerende vrouwen overwegend positief zijn — zij worden vaak moedig genoemd — maar dat er ook een kleine groep is die negatief reageert, met verwijten als verraad. Robinson herkent dat. Volgens haar leeft soms het idee dat vrouwen of lesbiennes als groep meer schade zouden ondervinden van iemands transitie dan die persoon zelf. Zij keert dat om: als je transitie als iets schadelijks ziet, dan is juist degene die zelf transitioneerde daardoor het meest geraakt. Tegelijk erkent ze dat er volgens haar een kern van waarheid in de kritiek zit, omdat transitie in haar ogen een individuele, persoonlijke en consumentistische oplossing voor een probleem is en niet aansluit bij wat zij als feministische waarden of solidariteit met vrouwen beschrijft.

Taal, zorg en evidence-based medicijngebruik

Bindel en Robinson bespreken hoe taal rond transideologie volgens hen vertekent: het woord "gezondheidszorg" wordt gebruikt voor ingrepen die Robinson eerder als cosmetische chirurgie of hormoongebruik omschrijft, terwijl die term in haar ogen klinkt als zorg voor astma, diabetes of kanker. Tegelijk stelt zij dat detransitionerende vrouwen en mannen wel degelijk reële zorgbehoeften hebben. Robinson pleit voor evidence-based medicijngebruik: behandelingen zouden geëvalueerd moeten zijn voor het doel waarvoor ze worden ingezet. Zij noemt dat testosteron in de Verenigde Staten volgens haar niet is goedgekeurd of geëvalueerd voor toediening aan het andere geslacht, in tegenstelling tot oestrogeen, en dat hetzelfde geldt voor puberteitsremmers.

Gedeelde zorgbehoeften en coalitievorming

Een terugkerend thema is wat Robinson ziet als gemeenschappelijke grond tussen transgender en detransitionerende mensen. Veel mensen stoppen op enig moment tijdelijk of blijvend met hormonen, en kennis over wat er dan gebeurt — bijvoorbeeld na een hysterectomie of na het stoppen met testosteron — zou volgens haar beide groepen ten goede komen. Zij zou graag coalitiewerk zien rond deze gedeelde zorgbehoeften, maar zegt daarvoor op dit moment geen concreet pad te zien. Robinson stelt dat de tegenstelling tussen bijvoorbeeld een transman en een butch lesbienne cultureel geconstrueerd is en vooral conservatief-religieuze en rechtse groepen dient. Zij verwijst naar de Heritage Foundation, die volgens haar openlijk LGBT-groepen tegen elkaar wil uitspelen. Bindel sluit zich daarbij aan en waarschuwt dat onderlinge strijd de macht van fundamentalistische en rechtse groepen versterkt, onder meer rond toegang tot abortus en de rechten van lesbiennes en vrouwen.

Bronnen

• YouTube — Detransitie: Voor en na — Julie Bindel en Max Robinson