Julie Bindel — hoe mannen het intersectioneel feminisme hebben gekaapt (Quillette)
Julie Bindel bespreekt bij Quillette hoe het intersectioneel feminisme is gekaapt door mannen die claimen vrouw te zijn.
Over Julie Bindel en Quillette
In deze aflevering van de Quillette-podcast spreekt host Jonathan Kay met de Britse feministische activiste, auteur en columniste Julie Bindel. Bindel is naar eigen zeggen al sinds het einde van de jaren zeventig actief in de vrouwenbeweging en schreef in 2004 in The Guardian de geruchtmakende column "Gender Benders, beware". Volgens haar eigen verhaal verklaart dat haar tot een van de eerste feministen die zich kritisch uitsprak over de transkwestie. Quillette presenteert zichzelf in de aflevering als een onafhankelijk platform voor heterodoxe ideeën. Kay vertelt dat hij zijn loopbaan begon bij een conservatieve Canadese krant en dat hij en Bindel elkaar enkele jaren geleden nog niet als bondgenoten hadden gezien, maar elkaar nu vinden in het verzet tegen het ontkennen van de biologische werkelijkheid van sekse.
Intersectionaliteit, klasse en de term "queer"
Bindel betoogt dat de term "feminisme" volgens haar is uitgehold: "inclusief feminisme" zou nu betekenen dat ook mannen erbij horen. Ze verwijst naar haar eerdere boek "Feminism for Women" en naar Judith Butlers idee dat gender performatief zou zijn, dat ze afzet tegen de materiële werkelijkheid van bijvoorbeeld meisjes in menstruatiehutten in Nepal. Ze plaatst het debat in een klassencontext: opgegroeid in sociale huisvesting stelt ze dat mensen met weinig middelen zich niet bezighouden met genderidentiteit, terwijl wat zij "intersectionele" ideologie noemt vooral bij een hogere klasse leeft. Daarbij erkent ze dat het oorspronkelijke begrip intersectionaliteit, gemunt door juriste Kimberlé Crenshaw aan de hand van het voorbeeld van een zwarte vrouw, voor haar wél zinvol is. Ook de term "queer" bekritiseert ze: ze ervoer het woord als scheldwoord op school, ziet hoe homomannen het tijdens de aidscrisis heroverden, en stelt dat het inmiddels zo opgerekt is dat het volgens haar nauwelijks nog betekenis heeft.
Vrouwenruimtes, mannelijk geweld en juridische strijd
Volgens Bindel draait de kern van het conflict om de veiligheid van vrouwen tegenover mannelijk geweld. Ze legt uit waarom de vrouwenbeweging seksegescheiden opvang, blijf-van-mijn-lijfhuizen en aparte ziekenhuisafdelingen bevocht: niet uit haat jegens mannen, maar omdat genoeg mannen een gevaar vormen. Haar bezwaar tegen zelfidentificatie is dat een man zich daarmee toegang kan verschaffen tot vrouwenruimtes. Ze noemt voorbeelden uit Canada en Schotland, waaronder een opvang en een verkrachtingscentrum, en vertelt dat ze twee rechtszaken voerde en won: tegen Pink News en tegen Nottingham City Council, dat haar uit een bibliotheek had geweerd. Ook bespreekt ze het verhaal van haar vriendin Claudia, een oudere transseksueel die naar eigen zeggen spijt heeft van haar operatie, en JK Rowling, die zij een vriendin noemt en die volgens haar het seksegescheiden centrum Beira's Place in Edinburgh oprichtte.
Conversietherapie, kinderen en humor
Bindel vertelt dat ze voor een boek undercover deelnam aan homo-conversietherapie in een christelijk stadje nabij Colorado, waar een therapeute haar volgens haar verhaal dagenlang vertelde hoe "kapot" ze was. Ze trekt een parallel met wat er volgens haar in genderklinieken gebeurt en noemt dat een vorm van conversietherapie, zeker bij genderdysfore meisjes, die zij omschrijft als de snelst groeiende groep. Ze verwijst naar Hannah Barnes' boek "Time to Think" en uit haar zorg over onomkeerbare medische ingrepen bij kinderen, met verlies van vruchtbaarheid. Canada noemt ze gekscherend "Tranada". Tot slot benadrukt ze dat ze geen mannenhaatster is en dat humor in deze strijd belangrijk blijft.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.