Brendan O'Neill en Andrew Doyle over de nieuwe puriteinen en genderideologie
In The Brendan O'Neill Show vergelijken de twee Britse commentatoren de gender- en woke-beweging met historische puriteinse tendensen.
Over Brendan O'Neill en Andrew Doyle
In deze aflevering van The Brendan O'Neill Show spreekt de Britse commentator Brendan O'Neill met schrijver en comedian Andrew Doyle over diens boek The New Puritans: How the Religion of Social Justice Captured the Western World. Doyle beschrijft de aanhangers van wat hij "sociale rechtvaardigheid" noemt als een soort geestelijkheid voor een godloos tijdperk. Volgens hem gaat het niet om een handvol activisten op sociale media, maar om een denkwijze die inmiddels diep verankerd zit in culturele, politieke en publieke instellingen. Beide sprekers omschrijven zichzelf als progressief en links, en juist vanuit dat oogpunt uiten zij hun kritiek.
De vergelijking met Salem
Doyle opent zijn boek met de heksenprocessen van Salem in het laat-zeventiende-eeuwse New England. Hij ziet daarin parallellen met de hedendaagse cultuur: de neiging tot groepsdenken, het volgen van eenvoudige verhalen boven ingewikkelde waarheden, en het feit dat het juist de elites waren, de rechters en magistraten, die de hysterie in stand hielden. In Salem gold zogeheten "spectral evidence" als bewijs: de beschuldiging zelf was genoeg. Doyle trekt die lijn door naar nu, waarin een aanklacht van racisme of transfobie volgens hem al snel als bewijs wordt aangenomen. Tegelijk noemt hij Salem optimistisch: de hysterie zakte snel weg toen voldoende mensen de moed hadden om te zeggen dat het niet waar was.
Taal, geslacht en de instellingen
Een groot deel van het gesprek gaat over taal en wie bepaalt wat woorden betekenen. Volgens Doyle draait de discussie over geslacht om twee verschillende definities van het woord vrouw: de biologische werkelijkheid tegenover gender als identiteitscategorie. Hij verwijst naar het werk van J.K. Rowling, die hij prijst om haar standvastigheid, en naar het verdwijnen van betekenis uit begrippen als "same sex", wat volgens hem vooral homoseksuele jongeren raakt. Hij bekritiseert Stonewall, dat naar zijn idee van een toonaangevende homorechtenorganisatie is veranderd. O'Neill en Doyle benadrukken dat de verantwoordelijkheid niet zozeer bij online activisten ligt, maar bij de instellingen en machthebbers die meebewegen uit zelfbehoud.
Links, rechts en de verlichting
Beide sprekers vinden het frustrerend dat deze beweging zich als links presenteert, terwijl zij volgens hen klasse en economische ongelijkheid verwaarloost en zich vooral onder de middenklasse afspeelt. Ze bespreken ook censuur, de positie van comedians zoals Jerry Sadowitz, en de letterlijke manier waarop kunst en humor worden gelezen. Doyle sluit af met het begrip "counter-enlightenment": hij ziet de verlichting met haar nadruk op rede, wetenschappelijk onderzoek en vrijheid van denken als iets waardevols dat onder druk staat. Het antwoord ligt volgens hem in ketterij, in de moed om hardop te zeggen wat men werkelijk denkt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.