Genderidentiteitsideologie infiltreert universiteiten — Kathleen Stock
In dit interview bespreekt Kathleen Stock hoe genderidentiteitsideologie de vrije gedachte op universiteiten ondermijnt en hoe collega's worden gecanceld als ze kritische vragen stellen. Ze baseert zich op haar eigen ervaring aan de Universiteit van Sussex. Het gesprek gaat ook over haar boek en haar visie op hoe de academische wereld zich kan herstellen.
Over Kathleen Stock
Kathleen Stock beschrijft zichzelf als een genderkritische feministe. In dit gesprek bespreekt ze hoe genderidentiteitsideologie de academische wereld is binnengedrongen en wat dat betekent voor het vrije debat aan universiteiten. De interviewer noemt haar boek even getemperd en doordacht, en wijst erop dat Stock juist om die bijdrage te maken kreeg met een felle tegenreactie. Ze werd publiekelijk weggezet met scheldwoorden en haar optredens werden verstoord. De algemene indruk, zo stelt de interviewer, is dat men haar simpelweg het zwijgen wil opleggen iets wat haaks staat op waar academici voor zouden moeten staan.
Waarom de ideeën niet gehoord mogen worden
Volgens Stock kent de situatie veel verschillende kanten. Ze wijst op organisaties die naam hadden gemaakt met de strijd voor homorechten en die, toen die strijd grotendeels gewonnen leek, hun agenda verlegden naar transactivisme. Grote organisaties gingen verkondigen dat transvrouwen vrouwen zijn en dat hierover geen debat mogelijk was. Daaruit volgde volgens haar een hele reeks beleidswijzigingen: overal waar eerder onderscheid op grond van sekse bestond toiletten, gevangenissen, sportteams moest dat worden omgezet naar een onderscheid op grond van genderidentiteit. Deze goed gefinancierde organisaties droegen dit beleid de universiteiten in, compleet met beloningen voor wie meewerkte en lagere beoordelingen voor wie dat niet deed.
Activisme en het academische klimaat
Stock schetst hoe het omarmen van deze ideeën een carrièrekeuze werd. Wat ooit vrouwenstudies waren, werden genderstudies, beïnvloed door poststructuralistische en queer-theoretische denkbeelden. In dat klimaat groeide een groep activistische academici die vindt dat over deze ingrijpende veranderingen geen discussie nodig is, en die wie afwijkt afschildert als transfoob of homofoob. Daarbij wordt volgens haar genegeerd dat veel critici zelf lesbisch of homoseksueel zijn. Ze noemt het deels een vorm van sociale besmetting: een idee dat zich snel van geest tot geest verspreidt, dat consumentistisch is hoe meer identiteiten, hoe meer er te verkopen valt en dat aantrekkelijk is voor wie zich graag radicaal voelt.
Gevolgen voor de universiteit
Wie vooraf de gewenste conclusie heeft bepaald, behandelt volgens Stock alleen bewijs dat die conclusie steunt, onderdrukt tegenargumenten en valt de persoon aan van wie zich uitspreekt precies wat haar overkwam. Dat acht ze onverenigbaar met elk academisch streven. Ze stelt dat de relatieve stilte aan universiteiten reële, ernstige gevolgen in de echte wereld heeft. Wie zich op de juiste kant van de geschiedenis waant, staat volgens haar juist aan de verkeerde kant. En als universiteiten niet langer redelijke argumenten op een beheerste manier kunnen uitwisselen zonder te vervallen in scheldpartijen en emotionele chantage dan vraagt ze zich af waar ze nog voor dienen. Tot slot merkt ze op dat transfobie in haar ogen geen beschrijvende term is, maar eerder een scheldwoord.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.