Gay, feminist en tegen trans-activisme — Kathleen Stock bij Allie Beth Stuckey
In dit gesprek met Allie Beth Stuckey beschrijft Stock haar intellectuele reis van feminisme naar genderkritisch denken. Ze bespreekt hoe trans-activisme vrouwenrechten en de rechten van homo's en lesbiennes ondermijnt. Het gesprek is persoonlijk en doordacht, en geeft inzicht in haar motivaties als filosoof en publieke intellectueel.
Over Kathleen Stock
Kathleen Stock is filosoof en publiek intellectueel die zichzelf omschrijft als lesbisch en feministisch, en die tegelijk kritisch staat tegenover delen van het hedendaagse trans-activisme. In dit tweede deel van haar gesprek met Allie Beth Stuckey, presentator van de podcast Relatable, legt ze uit waarom ze het begrip 'genderidentiteit' problematisch vindt en hoe dat volgens haar botst met de rechten van vrouwen en van homo's en lesbiennes. Ze verwijst naar haar boek Material Girls: Why Reality Matters for Feminism, dat volgens haar niet alleen voor feministen geschreven is.
Kinderen en het affirmatieve model
Stock uit haar verbazing dat delen van de psychologische en psychiatrische beroepsgroep een affirmatieve benadering omarmen waarbij genderidentiteit bij kinderen wordt bevestigd in plaats van afgewacht. Ze beschrijft hoe gedrag dat vroeger als onbezorgd werd gezien — een jongen die een haarspeld oppakt, een meisje dat met jongens speelt of een jongensnaam wil — nu kan worden uitgelegd als teken van een 'innerlijke' genderidentiteit. Volgens haar laat de ervaring zien dat veel kinderen die zich met het andere geslacht identificeren daar later vanaf zien als je tijd neemt. Ze wijst op homo- en lesbische volwassenen in Groot-Brittannië die als kind sterk grensoverschrijdend gedrag vertoonden en stelt dat ingrijpende beslissingen volwassenbeslissingen zouden moeten zijn, na veel gesprek en reflectie, en niet iets voor een kind van negen of tien.
Genderidentiteit, vrouwenrechten en de wet
Stock bekritiseert het samenvoegen van seksuele oriëntatie en genderidentiteit, zoals dat volgens haar gebeurt in de Equality Act en in de Yogyakarta-beginselen. Ze betoogt dat genderidentiteit niet is wat iemand trans maakt; wat iemand trans maakt is volgens haar eerder gedrag of een keuze. Tegelijk benadrukt ze dat trans mensen wettelijk beschermd horen te zijn en niet ontslagen of gediscrimineerd mogen worden. In het Britse recht is volgens haar onderscheid op basis van geslacht toegestaan waar dat een evenredig middel is voor een legitiem doel, zoals het beschermen van vrouwen in kleedkamers, slaapzalen, opvanghuizen en gevangenissen. Ze waarschuwt dat beleid in het Verenigd Koninkrijk toegang tot zulke ruimtes steeds vaker koppelt aan genderidentiteit in plaats van geslacht, en stelt dat dit mogelijk in strijd is met de wet maar nog niet juridisch is getoetst.
Tegenstand, allianties en hoop
Stock vertelt dat zij na het uiten van haar standpunten met petities, open brieven en protesten te maken kreeg, en dat zij na het ontvangen van een onderscheiding (een OBE) opnieuw veel kritiek over zich heen kreeg, waaronder een open brief van honderden filosofen. Ze noemt de retoriek dat critici 'bloed aan hun handen' zouden hebben door de suïcides van trans mensen onverantwoordelijk en niet onderbouwd door bewijs, en wijst erop dat suïcide door veel factoren wordt bepaald. Tegelijk put ze hoop uit de solidariteit en ongebruikelijke allianties die zijn ontstaan tussen mensen van uiteenlopende politieke en levensbeschouwelijke achtergronden. Volgens haar hoeven mensen niet te kiezen tussen 'transfoob zijn' of het trans-activisme volledig accepteren, en zijn er creatieve manieren denkbaar om trans mensen te beschermen zonder strakke tegenstellingen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.