Kathleen Stock: Ik laat me niet het zwijgen opleggen — UnHerd interview
In dit indringende interview met UnHerd beschrijft Kathleen Stock hoe trans-activisten haar universitaire loopbaan saboteerden met poster- en intimidatiecampagnes. Ondanks de druk weigerde ze haar genderkritische standpunten te herzien. Het interview is een helder voorbeeld van de cancel-cultuur die genderkritische academici treft.
Over Kathleen Stock
Kathleen Stock was achttien jaar lang hoogleraar filosofie aan de Universiteit van Sussex en besloot kort voor dit interview ontslag te nemen. In gesprek met Julie Bindel voor UnHerd vertelt ze waarom ze ondanks een intimidatiecampagne haar genderkritische standpunten niet herziet. Bindel introduceert zichzelf als vaste medewerker van UnHerd en langjarig campagnevoerder tegen mannelijk geweld en criticus van wat zij beschrijven als extreme transgenderideologie. Stock benadrukt dat ze door Sussex te verlaten juist meer ruimte heeft gekregen om zich uit te spreken en nu een groter platform heeft.
De intimidatiecampagne op de campus
Stock beschrijft hoe de campagne tegen haar zich ontvouwde. Eerst zag ze stickers in haar gebouw, de volgende dag hingen posters met haar naam door de hele tunnel waar studenten naar de campus lopen, met leuzen als "stock out". Ze besloot daarop niet naar haar college over radicaal feminisme te gaan, keerde terug naar het station en probeerde de les via Zoom te geven, wat mislukte. Tijdens een open dag stonden volgens haar ongeveer honderd gemaskerde demonstranten met bivakmutsen, spandoeken en roze en blauwe fakkels — de transkleuren — terwijl ouders met aspirant-studenten zich er een weg doorheen moesten banen. Ze werd geadviseerd thuis te blijven voor haar eigen veiligheid en kreeg beveiliging in huis.
De rol van academici, vakbond en instituties
Stock richt haar kritiek vooral op betaalde stafleden en academici die het gedrag van studenten volgens haar mogelijk maakten of aanwakkerden. Ze noemt een "schaduw-evenement" dat parallel aan een van haar lezingen werd georganiseerd, vergelijkbaar met een struggle session. Ze bekritiseert haar voormalige vakbond UCU, waarvan de lokale afdeling een verklaring uitbracht over "institutionele transfobie", iets wat zij als een persoonlijke aanval ervoer. Ook organisaties als Stonewall komen aan bod: volgens Stock zijn die met hun "diversity champion"-programma's ingebed in overheidsinstellingen, universiteiten en scholen, wat een klimaat schept waarin kritische werknemers het zwijgen wordt opgelegd. Ze verwijst naar de gendererkenningshervorming onder toenmalig minister Maria Miller, waarbij volgens haar nauwelijks feministische groepen werden gehoord.
Gevolgen voor vrouwen, lesbiennes en kinderen
Stock legt uit waarom zij zich met het debat bemoeit: als filosoof vindt ze genderidentiteitstheorie logisch zwak, en als lesbienne en feminist ziet ze gevolgen voor vrouwen- en lesbiennerechten. Ze stelt dat zelfidentificatie kan botsen met op sekse gebaseerde voorzieningen, zoals vrouwengevangenissen en opvang, en verwijst naar een voorbeeld in Vancouver waar een hulpvoorziening voor geprostitueerde vrouwen volgens haar onbruikbaar werd. Ook maakt ze zich zorgen over kinderen die ontdekken dat ze op hetzelfde geslacht vallen en denken dat ze het andere geslacht moeten zijn, met mogelijk onomkeerbare medische gevolgen. Deze thema's vormden de aanleiding voor haar boek "Material Girls: Why Reality Matters for Feminism". Tot slot ziet ze hoop: volgens haar spreken steeds meer mensen zich uit en wordt de berichtgeving in media als de Guardian en BBC genuanceerder.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.