Keira Bell en Andrew Gold over radicaal trans-activisme en detransitie
In dit uitgebreide gesprek met Andrew Gold vertelt Keira Bell hoe ze als tiener het Tavistock doorliep, medisch transitioneerde en uiteindelijk
Over Keira Bell en Andrew Gold
In dit gesprek met journalist Andrew Gold deelt detransitioneerder Keira Bell hoe zij terugkijkt op haar medische transitie. Het interview gaat vooral over de vraag waarom zo veel jonge meisjes deze weg inslaan, welke rol mentale problemen en eerdere ervaringen daarbij spelen, en hoe onomkeerbaar de gevolgen van een transitie kunnen zijn. Keira spreekt openhartig en met de nodige terughoudendheid over de meest persoonlijke onderdelen, terwijl Andrew Gold doorvraagt op de bredere maatschappelijke context.
Transitie als tijdelijke verlichting
Keira beschrijft hoe transitie voor haar, en volgens haar voor veel anderen, vooral werkte als een soort placebo: het leidde haar af van andere problemen en gaf haar tijdelijk een beter gevoel. Ze noemt dat mensen om uiteenlopende redenen toch doorgaan met een transitie, zelfs als ze gezondheidsklachten of twijfels krijgen, soms vanuit een ideologische overtuiging. Voor haarzelf was het gevoel van verlichting dat na een stap kwam een belangrijke drijfveer, ook al loste het de onderliggende problemen niet op.
Een nieuwe generatie en andere motieven
Volgens Keira is er sinds enkele jaren een nieuw soort transitie ontstaan met andere motieven dan vroeger. Waar het eerder vooral ging om je masculiener voelen, gaat het nu vaker om zelfhaat en een afkeer van het eigen lichaam, zonder dat dit echt iets met man-zijn te maken heeft. Ze wijst erop dat de definitie van transgender breder is geworden, waardoor meer mensen erin worden meegenomen: iemand kan zeggen trans te zijn omdat hij of zij kort haar of bepaalde interesses heeft. Daarbij merkt ze op dat veel van deze meisjes weinig mannelijke vrienden hebben en chronisch online zijn, iets wat zij naar eigen zeggen tijdenlang ook was. Dit verklaart volgens haar mede de sterke toename van jonge meisjes die een transitie willen.
Trauma, lichaamsbeeld en geïnternaliseerde homofobie
Op de vraag waarom zo veel meisjes hun lichaam haten, noemt Keira voor de hand liggende factoren zoals nagekeken worden door mannen, en daarnaast seksueel misbruik en traumatische ervaringen die maken dat je niet in je eigen lichaam wilt zijn. Ze geeft aan dat ze zelf iets in die sfeer heeft meegemaakt, zonder daar verder op in te willen gaan, en dat dit haar relaties en haar lichaamsbeeld heeft beïnvloed. Ze benadrukt dat vooral geïnternaliseerde homofobie een grote rol speelde: ze worstelde met het beeld dat ze had van lesbisch-zijn en het idee niet goed te passen. Tegelijk geeft ze aan dat zo veel dingen tegelijk speelden in haar jeugd dat het lastig is precies te ontwarren wat waardoor kwam. Eén ding staat voor haar vast: het transitieproces heeft haar leven op een zeer duidelijke en onomkeerbare manier veranderd.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.