Keira Bell over trans-ideologie en de veranderende maatschappelijke houding
Keira Bell, die als tiener door het Tavistock puberteitsblokkeerders en hormonen ontving en later detransitioneerde, reflecteert op de bredere culturele
Over Keira Bell
Keira Bell ontving als tiener via de Tavistock-kliniek puberteitsblokkeerders en hormonen en detransitioneerde later. In dit gesprek reflecteert ze op de bredere cultuur rond medische transities bij jongeren en op haar eigen ervaring. Ze beschrijft hoe ze dagelijks omgaat met blijvende gevolgen van haar transitie, zoals een verlaagde stem en gezichtsbeharing, en hoe ze probeert om daar niet door overweldigd te raken. Bij het gebruik van vrouwentoiletten wordt ze soms aangesproken, iets wat haar naar eigen zeggen ook als tiener al overkwam; ze benadrukt dat een vrouw gewoon vrouwenvoorzieningen moet kunnen gebruiken.
Transitie als een soort dood
In het gesprek komt de uitspraak van Elon Musk aan bod dat zijn zoon door transitie voor hem is gestorven. Bell zegt dat ze begrijpt waar die ervaring vandaan komt, zeker voor een ouder. Volgens haar zien veel mensen transitie als een proces waarin ze een eerder deel van zichzelf willen uitwissen en een nieuwe identiteit aannemen, waardoor het in zekere zin als een dood kan voelen. Ze wijst erop dat binnen de trans-gemeenschap het idee van een "dead name" en het afsterven van een vroeger deel van zichzelf juist wordt omarmd. Daarnaast benoemt ze dat een ouder een kind ook kan kwijtraken aan een ideologie, waarbij gesprekken vastlopen op verwijten als transfobie. Ze vergelijkt dat met het verliezen van iemand aan een sekte, wat iemand ingrijpend kan veranderen.
Publieke figuren en celebritycultuur
Bell uit kritiek op bekende personen die zich nadrukkelijk achter trans-thema's scharen. Ze heeft de indruk dat zij niet goed weten waar ze over praten en de schade die volgens haar optreedt niet doorzien. Ze vermoedt dat dergelijke uitspraken soms door adviseurs zijn ingegeven en op haar overkomen als opvallend en weinig oprecht. Ze noemt dat in sommige gevallen de kinderen van deze figuren zelf trans zouden zijn en stelt vragen bij wat er in die situaties speelt, mede gezien de narcisme en andere negatieve kanten die ze aan de celebritywereld koppelt. Ze brengt het begrip Münchhausen-by-proxy ter sprake als mogelijke factor, al houdt ze daarbij een slag om de arm. Ook benadrukt ze haar standpunt dat kinderen volgens haar niet trans kunnen zijn; ze ziet transitie eerder als een proces dan als wie iemand werkelijk is.
Voorzichtigheid en haar eigen identiteit
Bell pleit voor terughoudendheid in het publieke debat. Ze verwijst naar voorbeelden waarin vrouwen die er mannelijk uitzien als man worden bestempeld of als mogelijk trans worden neergezet, en noemt dat dit ook butch lesbiennes treft. Ze wijst erop dat mensen soms gelijk blijken te hebben, maar de volgende keer ongelijk kunnen hebben, en dat zorgvuldigheid daarom belangrijk is. Over haar persoonlijke leven vertelt ze dat ze daten momenteel vermijdt, omdat er nog veel speelt dat volgens haar vooral met haar opvoeding en onderliggende gevoelens te maken heeft. Op de vraag of ze haar oorspronkelijke stem zou terugwillen zonder gezichtsbeharing, antwoordt ze genuanceerd: ze wenst dat de transitie niet had plaatsgevonden, maar voelt dat alles te zeer verweven is met wie ze is geworden om het zomaar ongedaan te willen maken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.