Baardgroei en lage stem voor altijd — Keira Bell bij Heretics

Over Keira Bell

Keira Bell vertelt in dit gesprek bij Andrew Golds Heretics-podcast over haar eigen weg door de medische transitie en weer terug. Ze groeide op als een klassieke tomboy en kreeg het na de puberteit moeilijk met de veranderingen van haar lichaam en met haar gevoelens voor andere meisjes. Ze kwam terecht bij het idee van transitie als manier om gelukkig te worden. Op haar zestiende begon ze met puberteitsremmers, op haar zeventiende met testosteron, op haar twintigste onderging ze een borstamputatie, en rond haar tweeentwintigste stopte ze met testosteron omdat ze tot de conclusie kwam dat het haar niet hielp en juist destructief was. Sindsdien spreekt ze zich publiek uit over wat haar is overkomen.

Onomkeerbare gevolgen

Bell vertelt dat haar gezegd werd dat de puberteitsremmers omkeerbaar waren, maar dat ze geen volledige lijst van de effecten kreeg. De meest zichtbare blijvende veranderingen zijn haar lage stem en haar baardgroei. Voor de gezichtsbeharing bestaan procedures zoals laserontharing of elektrolyse, maar voor de stem ziet ze geen duidelijke weg terug. De puberteitsremmers ervoer ze als zwaar: ze beschrijft een gevoel alsof haar lichaam volledig stillegde, met depressie, opvliegers, nachtelijk zweten en concentratieproblemen waardoor ze in die periode school niet haalde. Ze noemt ook lichamelijke klachten en verwijst naar het punt dat zulke middelen feitelijk alle hormonen blokkeren. Over de borstamputatie zegt ze dat ze er vlak ervoor wel twijfels bij had, maar op dat moment geen andere uitweg zag.

De Tavistock-rechtszaak

Bell werd via haar huisarts doorverwezen naar de jeugd-GGZ en daarna naar de genderkliniek die onder de Tavistock-instelling viel. De gesprekken die ze zich herinnert noemt ze erg basaal: vragen over hobby's en of ze graag voetbalde, alsof dat iets zou zeggen over of ze een jongen was. Ze geeft aan dat ze er destijds zelf sterk op aandrong, maar mist achteraf de tegenvragen en bredere uitleg die je van een hulpverlener zou verwachten. Later sloot ze zich aan bij de juridische zaak, samen met Sue Evans, om aan te vechten dat minderjarigen konden instemmen met deze behandelingen. De zaak werd bij het High Court gewonnen, maar later in hoger beroep teruggedraaid op een juridisch punt. Ze zegt dat de overheid uiteindelijk heeft ingegrepen en dat er geen puberteitsremmers meer worden voorgeschreven.

Detransitie en vooruitkijken

Bell beschrijft hoe haar twijfels begonnen toe te nemen, mede door een LGBT-jeugdgroep waar ze zich plots heel gewoon begon te voelen. Toen ze bij haar huisarts en later de kliniek aangaf dat ze spijt had, kreeg ze volgens haar te horen dat ze gewoon op een gender journey zat. Ze vergelijkt dit met de neiging om geen fout toe te willen geven. Ze spreekt over de rol van internalised homophobia, een gebroken thuissituatie en een traumatische ervaring uit haar jeugd als factoren die meespeelden. Toch wil ze zichzelf niet langer als slachtoffer zien en probeert ze vooruit te kijken. Op de vraag of ze, als ze haar oude stem terug kon krijgen, alles ongedaan zou maken, antwoordt ze genuanceerd dat het te verweven is met wie ze nu is geworden om dat zomaar te willen wissen.

Bronnen

• YouTube — Keira Bell bij Heretics (Andrew Gold)