Keira Bell — ik moest ontsnappen aan de toxische transideologie
Keira Bell bespreekt in dit interview niet alleen haar medische ervaringen maar ook de ideologische dimensie van haar verhaal — hoe de transbeweging en
Over Keira Bell
Keira Bell vertelt in dit Engelstalige interview over haar eigen transitie en hoe zij zich uiteindelijk losmaakte van wat zij de toxische transideologie noemt. Ze had zich al kort uitgesproken voordat ze betrokken raakte bij haar rechtszaak en zocht naar een plek om haar verhaal te delen en zichtbaar te maken wat er op grotere schaal speelt. Zonder die zaak voelde ze zich, zoals ze het omschrijft, monddood gemaakt. Dankzij de zaak kon ze aandacht vragen voor mensen in een situatie zoals die van haar.
Ideologie, vlaggen en woorden
Bell beschrijft hoe het haar irriteert om bepaalde Pride-uitingen en de progressieve vlag te zien, gezien wat de transbeweging volgens haar bij haar heeft aangericht. Tegelijk is ze tot het inzicht gekomen dat veel mensen, ook binnen de homogemeenschap, simpelweg meegaan met de stroom zonder zich bewust te zijn van wat er gebeurt. Mensen die zich nu queer noemen, gebruiken dat woord volgens haar vaak omdat dat nu eenmaal het gangbare woord is geworden, niet omdat ze fanatieke aanhangers van de ideologie zijn. Ze ziet het als een misvatting dat iedereen die de vlag zwaait een overtuigde activist zou zijn. Ze verwacht dat mensen zich er geleidelijk bewuster van worden en merkt op dat de steun voor de ideologie afneemt.
Steun, weerstand en de slachtofferspiraal
Volgens Bell hoort ze vaak zeggen dat er nu meer transfobie zou zijn, maar zij plaatst daar kanttekeningen bij. De steun was volgens haar hoger voordat er werd gevraagd om mensen van het andere geslacht toe te laten tot bijvoorbeeld toiletten, gevangenissen en sportteams, en voordat werd gesteld dat transvrouwen letterlijk vrouwen zijn. Ze zegt zelf nooit te hebben gegeven om wie trans is; ze heeft door de jaren heen transmensen ontmoet en zag hen gewoon als mensen die hun eigen ding doen. Ze heeft medelijden met transseksuele mensen die simpelweg hun leven als volwassene proberen te leiden en die nu als extreem worden gezien door een groep die volgens haar alles heeft gekaapt. Ze schetst een cyclus waarin een transpersoon die steeds hoort dat er overal transfobie zou zijn, zich daardoor een slachtoffer kan gaan voelen.
Jeugdgroep, zelf-ID en haar eigen beleving
Bell vertelt over een LGBT-jeugdgroep die ze bezocht rond de tijd dat ze al puberteitsremmers, cross-sekse hormonen en een mastectomie had ondergaan. Daar werd gevraagd om voornaamwoorden te delen, wat voor haar voelde alsof ze zichzelf moest outen terwijl ze er naar eigen zeggen al als een jongen uitzag. Ze ervoer het als een soort sessie waarin je het juiste moest zeggen om erbij te horen. Later kreeg ze een e-mail over een voorgestelde zelf-identificatiewet, die ze samen met anderen zou moeten ondertekenen; dat was voor haar het eerste besef dat dit alles richting wetgeving ging. Ze legt uit dat zelf-ID zou betekenen dat iemand juridisch als het andere geslacht erkend kan worden. Over haar eigen beleving zegt ze dat ze nooit echt dacht een jongen te zijn en altijd wist dat ze biologisch vrouwelijk was; dat besef droeg bij aan een sterk gevoel van isolatie tijdens haar transitie. Aanvankelijk wilde ze vooral als jongen gezien worden en zo leven, maar gaandeweg ging ze geloven in het idee dat er medisch iets was misgegaan.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.