Keira Bell en Ritchie Herron — detransitieverhalen bij GBNews
Keira Bell en Ritchie Herron zijn twee van de bekendste Britse detransitioners. In dit zeldzame gezamenlijke gesprek bij GBNews delen ze hun ervaringen en
Over Keira Bell en Ritchie Herron
In dit gesprek bij GBNews komen twee Britse detransitioners samen aan het woord. Keira Bell werd als meisje geboren en begon op haar zestiende aan een transitie. Ze kreeg puberteitsremmers voorgeschreven en onderging in 2020 een dubbele borstamputatie, maar kreeg daar later spijt van. Ze daagde de genderidentiteitsdienst van de Tavistock-kliniek voor de High Court en won; die kliniek is inmiddels gesloten. Ritchie Herron begon zijn transitie op zijn 25e, transitioneerde medisch op zijn 26e en onderging een operatie kort voor zijn 31e verjaardag. Hij identificeert zich niet langer als trans vrouw en overweegt de NHS aan te klagen omdat hij naar eigen zeggen als volwassene onder druk werd gezet richting een operatie.
Snelle trajecten en weinig onderzoek
Beiden beschrijven hoe snel hun traject verliep. Keira vertelt dat ze via haar huisarts werd doorverwezen naar een lokale geestelijke gezondheidsdienst en daarna naar de Tavistock, waar het na ongeveer vier afspraken al tot een doorverwijzing voor puberteitsremmers kwam. Ritchie kreeg naar eigen zeggen binnen twee sessies een diagnose, die later werd gebruikt als verwijzing voor een operatie. Volgens beiden werd hun verklaring dat ze trans waren zonder verdere discussie aanvaard. Ze plaatsen dit binnen wat zij het affirmatieve model noemen, waarbij de uitspraak van de patiënt of het kind direct wordt bevestigd in plaats van breder onderzocht.
Onderliggende worstelingen
Keira en Ritchie benoemen allebei andere problemen die volgens hen onbesproken bleven. Keira worstelde met haar seksualiteit en haar mentale gezondheid en omschreef zichzelf als een tomboy. Ritchie noemt dat hij homoseksueel was en kampte met onder meer ernstige dwangstoornis (OCD), depressie en andere mentale problemen. Volgens hem werden die als losstaand van de transitie behandeld, terwijl de helderheid dat ze juist samenhingen voor hem pas na de operatie kwam. Beiden suggereren dat een ongemak met homoseksualiteit een rol speelde, en dat meer steun om gay of een tomboy te mogen zijn hun pad anders had kunnen maken. Keira vertelt over fysieke gevolgen zoals gezichtsbeharing en een lagere stem; Ritchie beschrijft blijvende klachten waarover hij online uitvoerig heeft geschreven.
Reacties en het bredere beeld
Na hun detransitie kregen beiden uiteenlopende reacties: veel steun online, maar ook vijandigheid. Ritchie vergelijkt het met het verlaten van een gemeenschap en zegt dat critici vrezen dat de zorg helemaal verboden wordt. Keira merkt dat mensen haar verhaal proberen te ontkrachten, mede door de bekendheid van haar rechtszaak. Ritchie wijst op de WPATH-standaarden en het volgens hem in 2011 aangenomen affirmatie-gerichte model, en pleit voor een alternatief. Beiden bespreken waarom de aanmeldingen voor genderklinieken sterk zijn gestegen en waarom het accent verschoof naar tienermeisjes, die volgens Keira transitie soms zien als ontsnapping aan de worstelingen van de vrouwelijke puberteit. In een reactie liet de betrokken NHS-trust weten niet op individuele gevallen te kunnen ingaan, maar dat zorgplannen op maat worden gemaakt en behandelbeslissingen volgen op een grondige beoordeling volgens nationale richtlijnen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.