De schokkende waarheid over trans-weduwen: Kellie-Jay Keen
Kellie-Jay Keen interviewt vrouwen wier echtgenoten zich als vrouw zijn gaan identificeren en de impact op hun huwelijk en gezin.
Over Kellie-Jay Keen
In dit Engelstalige interview bespreekt Kellie-Jay Keen het fenomeen van de zogenoemde "trans-weduwen": vrouwen die getrouwd waren met wat zij als een gewone heteroseksuele man beschouwden, en wiens echtgenoot zich later als vrouw gaat identificeren. Keen beschrijft de situatie van deze vrouwen als een vorm van misleiding en controle, waarbij volgens haar gaslighting, dwingende controle en vernedering een rol spelen. Het gesprek gaat ook over de gevolgen voor de kinderen in zulke gezinnen.
Trans-weduwen en het moment van onthulling
Volgens Keen komen mannen die zij als AGP omschrijft vaak naar buiten op twee specifieke momenten: wanneer hun vrouw zwanger is, of wanneer hun dochter in de puberteit komt. Zij verklaart het eerste moment deels uit jaloezie rond de zwangerschap, en wijst er ook op dat een zwangere vrouw moeilijker uit de relatie kan stappen. Bij dochters die opgroeien beschrijft zij hoe een vader gesprekken over bh's en menstruatie met zijn dochter voert, en zij vertelt over een man die zijn dochter van ongeveer dertien naar school bracht en haar hand vasthield, wat zij uitlegt als het uitvoeren van een moederrol. Keen spreekt openlijk haar afkeer van deze mannen uit.
Gender-ideologie op scholen
Een groot deel van het gesprek gaat over wat er volgens Keen op scholen gebeurt. Zij vertelt dat zij naar de school van haar kinderen ging om uitleg te vragen over termen rond genderidentiteit in het lesprogramma, en noemt daarbij de organisatie Gendered Intelligence die de school zou inschakelen. In een ander voorbeeld, opgenomen op een basisschool, bespreekt zij een verhaal over kleurpotloden waarmee verschil tussen kinderen werd uitgelegd. Keen maakt onderscheid tussen de boodschap dat meisjes alles kunnen worden, en de boodschap dat een kind in het verkeerde lichaam zou zitten. Zij stelt dat het oude ideaal van "het glazen plafond doorbreken" is vervangen door de gedachte dat een meisje zich als jongen moet voordoen om door dat plafond te breken.
Sociale druk en kinderen
Keen bespreekt sociale besmetting als zorg en beschrijft hoe kinderen volgens haar onder druk staan om niet te zeggen wat zij zien. Zij verwijst naar een situatie in een kleedkamer waarin een meisje zich ongemakkelijk voelde en daarvoor werd bestraft, terwijl het ongemak van een jongen wel werd gerespecteerd. Ook noemt zij voorbeelden waarin kinderen gecorrigeerd zouden worden als zij een jongen "hij" noemen, en een schoolreis waarbij een jongen in een meisjeskamer zou mogen slapen zonder dat ouders worden geïnformeerd. Volgens Keen ondermijnt dit het vertrouwen van kinderen, omdat zij door volwassenen worden aangemoedigd iets te bevestigen wat zij zelf als onwaar ervaren. Zij waarschuwt dat scholen daarmee de rol van ouders verdringen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.