Laura — interview met een voormalige transman (Soft White Underbelly)
Laura uit Milwaukee leefde jaren als transman en koos uiteindelijk voor detransitie. In dit Soft White Underbelly-interview vertelt ze zonder filter over
Over Laura
In dit interview van Soft White Underbelly vertelt Laura, opgegroeid in Milwaukee (Wisconsin), over haar weg van transitie naar detransitie. Ze beschrijft een jeugd in een middenklassegezin waarin ze de oudste van meerdere kinderen was. Rond de puberteit liep ze tegen problemen aan: ze heeft PCOS (polycysteus-ovariumsyndroom), werd op haar elfde gediagnosticeerd met een vorm van autisme, en kreeg later de diagnose complexe PTSS. Die combinatie ging gepaard met emotionele instabiliteit, een laag zelfbeeld en langdurige suïcidale gedachten. Ze is nu 26 en leeft sinds haar 22e weer als vrouw.
Hoe de wens om man te zijn ontstond
Laura vertelt dat haar gevoel van vervreemding voortkwam uit een opeenstapeling van factoren: sociale isolatie door autisme zonder dat er hulp werd geboden, schaamte en pijn door wat zij beschrijft als psychologische, emotionele en verbale mishandeling binnen het gezin, en depressie en angst die ze deels aan haar PCOS koppelt. Rond haar vijftiende of zestiende kreeg ze gevoelens van genderdysforie en ging ze zich identificeren als genderqueer. Ze benadrukt dat ze zich nooit voelde als een man gevangen in een vrouwenlichaam; eerder dacht ze dat het voor haar logisch zou zijn om als homoseksuele man te leven, mede door haar vriendschappen met homomannen en haar gevoel dat ze als vrouw nergens paste. Achteraf ziet ze dit als een identiteitscrisis en een poging om aan zichzelf te ontsnappen, niet als een werkelijke verandering van geslacht.
Medicalisering en spijt
Op haar negentiende ging Laura naar een informed-consent-kliniek, waar ze naar eigen zeggen op dezelfde dag testosteron voorgeschreven kreeg, ondanks dat ze haar suïcidale gevoelens noemde. Ze beschrijft dat er nauwelijks toezicht was en dat de hormonen haar stemming verergerden: ze werd impulsiever, kwader en roekelozer. Op haar twintigste onderging ze een dubbele borstamputatie. Die ingreep ziet ze nu als een grote spijt; de littekens ervaart ze als littekens van zelfbeschadiging. Volgens haar maakten de hormonen en operatie haar niet dichter bij een man en verbeterden ze haar situatie niet, maar verergerden ze die. Ze benadrukt dat genderdysforie kan samenvallen met veel andere aandoeningen en dat medicalisering volgens haar bij haar voorkomen had kunnen worden.
Detransitie en wat ze anderen meegeeft
Laura beschrijft detransitie als een proces van rouw en acceptatie: het accepteren dat ze geen typisch lichaam meer zal hebben en het verwerken van het besef hoever ze van de realiteit af stond. Als kunstenaar, schrijver en muzikant heeft ze geleerd zichzelf te zien als een eigenzinnige, heteroseksuele vrouw met een verlangen naar een gezin. Haar advies aan wie worstelt met soortgelijke gevoelens: weet dat genderdysforie veel oorzaken kan hebben en dat er andere behandelvormen bestaan dan medicalisering. Radicale acceptatie noemt ze het belangrijkste, al is dat ook het moeilijkst; ze raadt aan eerst naar een staat van neutraliteit te zoeken in plaats van direct van zelfhaat naar zelfwaardering te willen springen. Haar grootste les is acceptatie en het loslaten van zwart-witdenken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.