Vrouw-zijn opnieuw ontdekken: een detransitieverhaal met Laura Reynolds

Over Laura Reynolds en dit gesprek

In deze video, een lang gesprek in de interviewreeks van Benjamin Boyce over transitie, detransitie, seksualiteit en gender, vertelt Laura Reynolds haar verhaal. Laura is een Amerikaanse die ten tijde van het gesprek in Oost-Europa studeert en zich voorbereidt op het lesgeven in biologie en filosofie aan middelbare scholieren. Ze beschrijft zichzelf als nog steeds dysfoor, maar inmiddels gedetransitioneerd, moeder van een zoon, en bezig haar ervaring filosofisch te doordenken. Ze benadrukt dat ze vooral haar eigen ervaring wil delen en zich op dit moment niet wil uitspreken over theoretische aspecten waar ze nog onderzoek naar doet.

Vroege dysforie en de druk van buitenaf

Laura groeide op als tomboy, sceptisch tegenover wat ze als opgelegde vrouwelijkheid ervoer. Ze vertelt dat ze al jong worstelde met haar zelfbeeld, onder meer rond de boodschap dat ze niet goed was in wiskunde, en dat ze als kind onnodig gemedicaliseerd werd met een ADHD-diagnose, wat het begin werd van een gevoel van vervreemding van haar lichaam. Vanaf ongeveer haar tiende ontwikkelde ze vroeg en kreeg ze te maken met seksuele intimidatie door volwassen mannen. Ze dacht destijds dat dit permanent was en bij vrouw-zijn hoorde, terwijl ze achteraf concludeert dat het tijdelijk was. Volwassen vrouwen om haar heen gaven volgens haar geen behulpzame context, en de teksten die ze als tiener las, gaven haar geen houvast.

Identiteit, transitie en zelfhaat

Laura beschrijft hoe ze via vroege internetforums in aanraking kwam met transgenderthema's en zichzelf als man ging zien, en later als homoseksuele man. Ze knipte haar haar af, probeerde als jongen door te gaan, maakte haar middelbare school niet af en reisde naar San Francisco, waar ze rond 2001 als tiener testosteron kreeg. Ze vertelt dat ze in totaal over een periode van zo'n zes jaar, met onderbrekingen, cumulatief ongeveer vier jaar testosteron gebruikte en meerdere borstoperaties onderging. Ze koppelt haar transitie en haar betrokkenheid bij de anarchistische en antifa-scene aan een diepe zelfhaat, en aan het gevoel dat ze zichzelf moest vernietigen om goed te zijn. Een gewelddadig incident binnen die scene, waarna zij volgens haar als pion werd gebruikt, gaf voor haar de doorslag om met testosteron te beginnen.

Reflectie, filosofie en homoseksualiteit

Na haar detransitie werkte Laura jaren bij een organisatie die inheemse planten kweekt, en verdiepte ze zich in filosofie, met name de ethiek van Aristoteles en Kant. Ze verwijst naar Kants categorische imperatief uit de Grondslagen voor de metafysica van de zeden (1785) als toets voor moreel handelen. Ze plaatst de transitiekwestie in een bredere context van vervreemding en het zoeken naar een authentiek zelf. Ook bespreekt ze een door haar genoemde studie uit november 2008 in het Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry, met een kleine steekproef, waaruit volgens haar blijkt dat veel genderdysfore meisjes geen lesbiennes maar heteroseksuele vrouwen worden. Ze pleit voor een neutrale plek voor steun die niet aan een bestaande gemeenschap is gebonden, en spreekt waardering uit voor de manier waarop de radicaal-feministische lesbische gemeenschap gedetransitioneerde vrouwen heeft opgevangen.

Bronnen

• YouTube — Vrouw-zijn opnieuw ontdekken: een detransitieverhaal met Laura Reynolds