Leor Sapir — hoe de genderindustrie bewijs van schade onderdrukte

Over Leor Sapir

Leor Sapir is fellow bij het Manhattan Institute en volgt de sterke toename van kinderen die zich als transgender identificeren en zogenoemde gender-affirming care ondergaan, van puberteitsremmers tot dubbele mastectomie. In dit gesprek bij American Thought Leaders, met host Jan Jekielek, vertelt hij hoe hij in dit onderwerp rolde. Hij schreef een proefschrift over Title IX, de federale wet tegen discriminatie op basis van geslacht in het onderwijs, en merkte dat belangenorganisaties als de ACLU vooral medische argumenten gebruikten. Toen hij die medische literatuur ging bestuderen, ontdekte hij volgens hem dat de claim van betrouwbaar wetenschappelijk bewijs voor deze interventies ontbrak.

Consensus versus bewijs

Sapir betoogt dat verwijzen naar de consensus van medische verenigingen iets anders is dan evidence-based geneeskunde. Hij wijst erop dat er volgens die maatstaf geen consensus bestaat: verschillende Europese landen zijn na systematische bewijsreviews teruggekomen op deze behandelingen omdat zij vonden dat overtuigend bewijs van baten ontbrak en er reële kans op schade was. Ook in de Verenigde Staten lopen verenigingen niet in de pas; volgens Sapir brak de American Society of Plastic Surgeons met de consensus. Hij beschrijft hoe een gespecialiseerde subcommissie binnen de American Academy of Pediatrics een werkgroep over lhbtq-gezondheid vormde, waarna de overige leiding op de expertise van die collega's vertrouwde. Dat vertrouwen tussen medische professionals kan volgens hem worden misbruikt.

De Alabama-rechtszaak en WPATH

Centraal staat de rechtszaak in Alabama, waarin de procureur-generaal via subpoena's interne e-mails van WPATH boven tafel kreeg over de ontwikkeling van Standards of Care versie 8 (SOC 8). Volgens Sapir tonen die e-mails dat WPATH systematische bewijsreviews liet uitvoeren door onderzoekers van Johns Hopkins, maar dat resultaten voor minderjarigen werden onderdrukt toen ze niet de gewenste uitkomst gaven, terwijl in SOC 8 werd gesteld dat zo'n review niet mogelijk was. Hij stelt dat een jurist waarschuwde dat zulke reviews rechtszaken konden bemoeilijken en clinici juridisch risico konden geven. Verder beschrijft hij dat WPATH kort na publicatie alle leeftijdsgrenzen voor interventies schrapte, op faloplastiek na, onder druk en niet om klinische redenen. Ook stelt hij dat belangenconflicten, financieel en intellectueel, bij de samenstelling van het SOC 8-comité over het hoofd werden gezien, en verwijst hij naar getuigenverklaringen onder ede van Eli Coleman en Marci Bowers.

Het protocol en gewenst beleid

Sapir schetst het protocol zoals ontwikkeld in Nederland: vanaf Tanner-stadium twee puberteitsremmers, daarna cross-sex hormonen en in de VS soms operaties, ook bij minderjarigen. Hij wijst erop dat vrijwel alle kinderen die remmers krijgen doorgaan naar hormonen. Het Verenigd Koninkrijk verbood puberteitsremmers en zou volgens zijn voorspelling ook cross-sex hormonen kunnen verbieden. Tot slot noemt hij wensen voor beleid: minder federaal geld naar onderzoek dat alleen baten bestudeert, juist aandacht voor schade, detransitie en spijt, erkenning van buitenlandse bewijsreviews, en een einde aan vervolging van klokkenluiders.

Bronnen

• YouTube — Leor Sapir bij American Thought Leaders