Dr. Levine en dr. Mason: de mythe van betrouwbaar gendermedisch onderzoek
Dr. Stephen Levine en dr. Julia Mason bespreken de gebrekkige kwaliteit van wetenschappelijk bewijs waarop gendermedische behandelingen zijn gebaseerd. Ze analyseren de onderzoeksstandaarden in de gender-affirming care-sector en laten zien hoe zwak het wetenschappelijk fundament is voor behandelingen die als evidence-based worden gepresenteerd. Een kritische wetenschappelijke uiteenzetting door twee ervaren clinici.
Over dr. Levine en dr. Mason
In dit gesprek bespreken dr. Stephen Levine en dr. Julia Mason de kwaliteit van het wetenschappelijk bewijs waarop gendermedische behandelingen berusten. Ze nemen daarbij hun eigen artikel als uitgangspunt, dat zij samen met een derde auteur schreven en waarin de term "de mythe van betrouwbaar onderzoek" centraal staat. Hun stelling is dat mensen vaak gevraagd wordt hun eigen intuïtie opzij te zetten omdat het zogenaamde Nederlandse protocol als onaantastbaar zou gelden en de behandeling als levensreddend wordt gepresenteerd.
Van innovatieve praktijk naar standaardbehandeling
Een kernbegrip in het gesprek is het zogenoemde "innovative practice framework". Op het moment dat de Nederlandse onderzoekers met deze aanpak begonnen, was dat volgens de sprekers een redelijke manier om naar vooruitgang in de geneeskunde te zoeken. Dit speelde nog voordat de evidence-based geneeskunde als vakgebied was ontwikkeld. Bij innovatieve praktijk gaat het om kleine aantallen patiënten waarbij artsen op hun intuïtie afgaan en uitproberen of iets zou kunnen werken. Het probleem dat daarop volgt, is reproduceerbaarheid: zowel de geneeskunde als de psychologie kennen veel voorbeelden van iets dat goed werkte bij één persoon, maar niet bij anderen die hetzelfde probeerden.
Runaway diffusion en de keten van vertrouwen
Volgens de sprekers was het idee zelf niet vreemd; het problematische zat in wat erna gebeurde. Deze kleine innovatieve praktijk werd verondersteld evidence-based te zijn en verspreidde zich vervolgens wereldwijd, een proces dat zij "runaway diffusion" noemen. In de keten van vertrouwen geloofden mensen wat hun leiders hen leerden en namen zij aan dat dit voldoende wetenschappelijk onderbouwd was. De sprekers wijzen erop dat een replicatiepoging mislukte. Ook noemen ze de Tavistock-kliniek, die een onderzoek deed maar de resultaten niet publiceerde, wat het beeld volgens hen verschuift van innovatie met enige waarde naar iets doelbewusts. Innovatie in wetenschappelijke zin zou volgens hen gevolgd moeten worden door een veel kritischere methodiek die de gevormde hypothese toetst.
Wilsbekwaamheid en de rol van kinderen en ouders
Levine vraagt zich af waarom deze verspreiding plaatsvond en oppert dat artsen graag dingen oplossen en niet houden van problemen die ze niet kunnen verhelpen. Hij stelt vragen bij het idee dat een kind van acht of twaalf jaar kan overzien wat het betekent om als man of vrouw te leven. Volgens hem hebben kinderen een ouder nodig die hen uitlegt wat de werkelijkheid is en wat wel en niet kan. Hij verwijst naar Erik Erikson, die het woord trans niet kende en de stabilisatie van de seksuele identiteit als een ontwikkelingstaak beschreef. Levine uit zijn ongeloof dat artsen, ook chirurgen, bereid zijn borstweefsel van tienermeisjes te verwijderen, en zegt dat zijn intuïtie hem dan toeschreeuwt dat hier iets niet klopt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.