Lucy besloot haar transitie terug te draaien — Bar Laat
In Bar Laat vertelt Lucy hoe ze besloot haar transitie terug te draaien en welke weg ze daarvoor moest afleggen — medisch, emotioneel en sociaal. Een openhartig gesprek over de redenen achter haar detransitie, de reacties van haar omgeving en hoe ze nu verder leeft met de gevolgen van eerdere medische ingrepen.
Over dit gesprek
In dit gesprek bij Bar Laat vertelt Lucy hoe zij besloot haar transitie terug te draaien. Ze legt uit dat ze het moeilijk vindt om over haar verhaal te praten, vooral omdat groepen het volgens haar willen gebruiken om transgender mensen zorg te ontnemen. Ze benadrukt dat meerdere dingen tegelijk waar kunnen zijn: er kunnen mensen zijn zoals zij die hun transitie terugdraaien, en er kunnen transgender mensen zijn die echt zorg nodig hebben en daar blij mee zijn.
Het begin van haar transitie
Lucy vertelt dat ze geboren is als meisje en al jong, rond haar elfde, begon te twijfelen aan haar genderidentiteit. Op haar twaalfde kwam ze naar buiten als transgender; ze wilde een jongen zijn. Na een lange wachttijd mocht ze aan een diagnostische fase beginnen en startte ze rond haar zestiende met hormonen. Ze onderging ook operaties: ze heeft geen baarmoeder meer en liet haar borsten verwijderen. Als reden voor haar twijfel als kind noemt ze dat ze dacht geen perfecte vrouw te kunnen zijn en zich jongensachtig voelde. Ze wilde onder de druk van een vrouwelijke genderrol uit komen.
Het keerpunt
Veertien jaar lang ging Lucy als man door het leven en ze was daar een lange tijd gelukkig mee. Toch begon ze op een gegeven moment te twijfelen. Ze beschrijft een periode van wat zij genderexperimentatie noemt: ze liet haar haar langer groeien en kleedde zich anders. Tijdens de coronatijd, toen ze veel thuis was en minder in sociale situaties bewoog, miste ze veel van de manier waarop je als man of vrouw behandeld wordt. Een specifiek moment was het kijken van de film Everything Everywhere All at Once, waardoor ze ging denken dat ze misschien een ander leven kon gaan leiden. Ongeveer twee jaar voor dit gesprek nam ze het besluit om haar transitie terug te draaien.
Spijt, identiteit en zorg
Lucy worstelt met het woord spijt. Ze zegt dat ze is geworden wie ze wilde zijn en altijd de vrijheid heeft gehad om haar eigen identiteit in te richten. Rondom enkele van haar medische beslissingen heeft ze wel wat spijt, maar ze vindt niet dat haar lichaam haar definieert: ze is volgens haar een vrouw omdat ze dat zelf zegt. Ze wijst erop dat het percentage mensen dat hun transitie terugdraait laag is, maar ook lastig te meten. Volgens haar durven sommige mensen die hun transitie willen terugdraaien dat niet uit te spreken, omdat zo'n verhaal vaak als iets verschrikkelijks wordt neergezet. Ze pleit ervoor dat de zorg voor mensen die hun transitie terugdraaien verbeterd wordt naast de transgenderzorg, omdat daar volgens haar nog geen protocollen voor zijn. Op de vraag of ze nu gelukkig is, antwoordt ze bevestigend.