'12 jaar hel' — detransitioner Maia Poet spreekt uit
Maia Poet beschrijft haar transitie en de twaalf jaren die volgden als een hel, en spreekt openhartig over de medische fouten, emotionele schade en de strijd om haar leven terug te winnen. Haar verhaal is een krachtige oproep voor betere zorg, eerlijke informatieverstrekking en erkenning van detransitioners als slachtoffers van falende gendergeneeskunde.
Over Maia Poet
In dit interview, opgenomen tijdens de Genspect Detransitioners Awareness Day-conferentie in Washington, D.C., vertelt detransitioner Maia Poet haar verhaal. Ze begon zich rond 2011-2012 als transgender te identificeren, toen ze twaalf jaar oud was, en noemt zichzelf een vroege aanhanger van deze ideologie. Ze blikt terug op een periode van twaalf jaar die ze als overwegend hels, moeilijk en ontnuchterend omschrijft. Online is ze te volgen op X als The Peace Poet 99 en ze schrijft een Substack onder de naam Maia Poet, waarin ze vooral ingaat op de overlap tussen autisme en genderdysforie.
Hoe het begon
Maia noemt autisme als een belangrijke factor in hoe ze in de transgenderideologie terechtkwam, en verwijst naar het hoge aandeel autistische mensen daarbinnen. Door ontwikkelingsverschillen besefte ze naar eigen zeggen pas in de puberteit dat ze een meisje was. Wat begon als een intellectuele nieuwsgierigheid van een twaalfjarige met niche medische interesses, veranderde geleidelijk in haar zelfbeeld toen ze via het internet ontdekte dat ook vrouwen een zogenaamde geslachtsverandering konden ondergaan. Haar ouders maakten volgens haar een riskante afweging en stuurden haar naar Israël, in de overtuiging dat zelfs een land dat oorlogen kent veiliger voor hun kind zou zijn dan een westerse universiteitscampus. Daar maakte ze meerdere oorlogen mee, waaronder in mei 2021 en op 7 oktober 2023, wat voor haar een keerpunt werd.
Lichamelijke schade
Maia experimenteerde naar eigen zeggen met verschillende middelen, waaronder testosterongel, maar gebruikte geen hormonen op reguliere wijze. De ingrijpendste interventie was het binden van haar borsten gedurende ongeveer tien jaar, vanaf jonge leeftijd. Ze beschrijft borstbinden als een ernstige en veelvoorkomende eerste interventie voor meisjes met sekse-onbehagen, die in haar geval blijvende schade veroorzaakte. Ze ervaart zenuwpijn, een misvormd ribbengebied, huidproblemen, pijn bij het ademhalen en draagt 's nachts een nekbrace. Naar eigen zeggen werd haar als twaalfjarige verteld dat het veilig en omkeerbaar was. Ze vertelt dat zij en lotgenoten elkaar onderling advies geven, omdat zorgverleners volgens haar weinig houvast bieden bij het herstel.
Detransitie en advies
Maia vertelt dat detransitie in haar geval even moeilijk was als de transitie zelf, maar op andere manieren. Vooral het bespreken van haar detransitie-ervaringen leverde haar veel vijandigheid op, onder meer van anonieme mensen online. Aan jonge mensen die denken een vergissing te hebben gemaakt, geeft ze als advies om zichzelf mild te benaderen: zij namen destijds de best mogelijke beslissing met de informatie die ze hadden, ook al was die informatie gebrekkig. Misleid zijn maakt iemand volgens haar niet minder waard, en zo over jezelf denken helpt niet om verder te gaan. Met haar essays hoopt ze de inzichten uit haar ervaring met anderen te delen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.