Mia Hughes bij New World — WPATH, het Nederlandse aandeel en de gelekte bestanden

Over het gesprek

In dit ruim een uur durende gesprek interviewt Diederik Eekstra op zijn kanaal New World de Canadese onderzoeksjournalist Mia Hughes, directeur van Genspect Canada en auteur van het rapport The WPATH Files. Het gesprek is bewust gericht op het Nederlandse publiek omdat Nederland — zoals Hughes uitlegt — een uitzonderlijke historische verantwoordelijkheid draagt voor de wereldwijde verspreiding van medische transitie bij minderjarigen.

De geschiedenis van WPATH in vogelvlucht

Hughes schetst de ontstaansgeschiedenis van de World Professional Association for Transgender Health:

• 1978 — opgericht als Harry Benjamin International Gender Dysphoria Association (HBIGDA), genoemd naar de "grootvader" van het transgender-experiment.
• Jaren 80–90 — transactivisten infiltreren de organisatie van binnenuit en verschuiven het doel van wetenschap naar politiek.
• 2007 — rebranding tot WPATH, met de transactivistische mensenrechtenjuriste Stephen Whittle aan het roer en als expliciete missie het "depsychopathologiseren" van transgender-identiteiten.

Volgens Hughes is de naam een misleiding: WPATH is volgens haar niet wereldwijd erkend, geen professionele groep, en bevordert geen gezondheid — het is een politieke activistengroep die zich voordoet als een medische instantie.

Het Nederlandse aandeel: VU Medisch Centrum Amsterdam

Hughes plaatst Nederland in het centrum van het verhaal. In het VU Medisch Centrum Amsterdam in de jaren zeventig werd de tweede grote golf van geslachtsoperaties uitgevoerd. Een leidende plastisch chirurg rechtvaardigde dit voor de ethische commissie van de christelijke universiteit met het argument dat de ziel of psyche belangrijker is dan het lichaam — en omdat je de ziel niet kunt veranderen, is het ethisch om het lichaam te veranderen.

In 1988 publiceerden Nederlandse onderzoekers een follow-up van die eerste golf mannen. De conclusie: zij waren niet gelukkig, "vanwege een nooit verdwijnend mannelijk uiterlijk". De vervolggedachte was niet "dit werkt niet" — maar: we moeten eerder ingrijpen, bij kinderen.

Het Dutch Protocol en "runaway diffusion"

Patiënt nul was een 13-jarig, gender-non-conform lesbisch meisje dat puberteitsremmers kreeg, daarna cross-sex hormonen, een mastectomie en genitale chirurgie. Op basis van deze ene casestudie nam HBIGDA in 2001 puberteitsremmers op in Standards of Care 6.

In 2011 en 2014 verschenen de twee Nederlandse studies die later bekend werden als het Dutch Protocol. Van de 111 deelnemers haalden er slechts 70 het in de eigenlijke studie. De methodologie was diep gebrekkig — zie het artikel The Myth of Reliable Research — maar de resultaten werden gepresenteerd als gedegen wetenschap.

Hughes noemt dit een schoolvoorbeeld van "runaway diffusion": een klein experiment wordt door de medische wereld verward met bewezen praktijk en uitgerold over de hele wereld. Endocrinologen wereldwijd lieten zich meeslepen door de opwinding rond het experiment — met onomkeerbare gevolgen voor het seksueel functioneren, de vruchtbaarheid en de botgezondheid van de behandelde jongeren.

Wie identificeren zich eigenlijk als transgender?

Hughes onderscheidt drie groepen die schuilgaan achter het verzamellabel "transgender":

• Autogynefiele mannen — mannen die seksueel opgewonden raken van het idee om vrouw te zijn (een term gemunt door Ray Blanchard in 1989).
• Gender-non-conforme homoseksuelen — mannen en vrouwen die hun homoseksualiteit proberen te ontvluchten.
• Adolescenten in een sociale besmetting — vooral meisjes, opgegroeid op Tumblr, TikTok en YouTube.

De WPATH Files (maart 2024)

Hughes schreef het 70 pagina's tellende rapport The WPATH Files op basis van gelekte interne communicatie van WPATH. Uit deze interne berichten blijkt onder meer:

• Behandelaars wisten dat kinderen de levenslange gevolgen van behandeling niet konden overzien — "praten over fertiliteitsbehoud is als praten tegen een blinde muur".
• Mannen op oestrogeen krijgen erecties die "voelen als gebroken glas".
• Vrouwen op testosteron belanden op de spoedeisende hulp met vaginale atrofie en bloedingen.
• Chirurgen voeren non-binary surgeries uit — onder meer een tweede set genitaliën (een neovagina aangelegd uit een stuk darm bij mannen die hun penis willen behouden).

De Cass Review en de Alabama-discovery

2024 was rampzalig voor WPATH. In april verscheen de Britse Cass Review, met een eigen hoofdstuk over WPATH als "citation cartel": Standards of Care 6 baseerde zich op niets, de Endocrine Society citeerde SoC 6, SoC 7 citeerde de Endocrine Society — een gesloten cirkel zonder wetenschappelijke kern.

In juni/juli 2024 volgde de Alabama-discovery: bij een rechtszaak tegen de Alabama-wet die "gender-affirming care" voor minderjarigen verbood, moest WPATH ongeveer 2 miljoen e-mails overleggen. Daaruit bleek dat admiraal Rachel Levine — Biden's Assistant Secretary for Health and Human Services — druk uitoefende om de leeftijdsgrenzen uit het adolescentenhoofdstuk van SoC 8 (medeauteur: de Nederlandse Annelou de Vries) te schrappen, omdat die de juridische strategie van de Biden-regering zouden ondermijnen. WPATH gehoorzaamde. Van de 13 systematische reviews die WPATH had besteld zijn er slechts 2 gepubliceerd — de overige 11 lieten niet zien wat WPATH wilde en werden begraven.

Compassie als uitweg

Hughes pleit niet voor verboden, maar voor een culturele en medische ommekeer. Het concept "transgender persoon" zelf moet wat haar betreft losgelaten worden. Echte compassie betekent volgens haar: mensen helpen zich met hun lichaam te verzoenen, in plaats van een gezond lichaam te verwoesten met levenslange synthetische hormonen, castratie en chirurgie waaruit geen weg terug is.

Bronnen

• YouTube — originele video op New World
• Genspect — genspect.org
• City Journal — The WPATH Files (rapport van Mia Hughes)