De waarheid over genderverminking — Mia Hughes (auteur WPATH Files-rapport)
Journalist Mia Hughes, de auteur van het gedetailleerde WPATH Files-rapport, onthult de waarheid over wat zij omschrijft als genderverminking.
Over Mia Hughes en de WPATH Files
In dit gesprek met Peter Boghossian in Lissabon vertelt Mia Hughes hoe zij in dit onderwerp verzeild raakte. Ze was thuisblijfmoeder en lerares en begon tijdens de coronaperiode te schrijven over genderkwesties. Ze ging het verleden in: eerdere psychiatrische epidemieën, sociale besmetting en medische schandalen, om het heden te begrijpen. Een viraal gegane draad bracht haar in contact met Michael Shellenberger, voor wiens organisatie (Civilization Works, voorheen Environmental Progress) ze ging schrijven. Toen Shellenberger een set gelekte interne communicatie van de World Professional Association for Transgender Health (WPATH) ontving, verwerkte Hughes dit tot wat bekend werd als het WPATH Files-rapport. Beiden zijn in Lissabon voor de Genspect-conferentie, in dezelfde stad waar ook WPATH bijeenkomt.
"Geen transgender persoon, maar een overgewaardeerde overtuiging"
Hughes stelt dat de hele benadering rust op de kernovertuiging dat er zoiets bestaat als een aangeboren, gezonde "transgender persoon" met een innerlijke genderidentiteit. Die overtuiging deelt zij niet; ze ziet geen wetenschappelijk bewijs voor een genderidentiteit als een soort psychische sekse. Ze gebruikt het begrip "extreme overvalued belief" (extreem overgewaardeerde overtuiging), toegeschreven aan de psychiater Carl Wernicke: geen individuele waan, maar een idee waar grote delen van een samenleving zich aan hechten en in wiens dienst mensen zichzelf of anderen schade toebrengen. Wie de politieke identiteit "transgender" wegdenkt, ziet volgens haar uiteenlopende groepen mensen, waaronder autogynefiele mannen en extreem gendernonconforme homoseksuelen. Ze noemt het voorbeeld van Carol, een butch lesbienne uit Californië die naar eigen zeggen transitioneerde om onzichtbaar te zijn voor homofobie en later detransitioneerde.
"Geen geneeskunde, maar valse beloften"
Hughes betoogt dat artsen de patiënt voor zich moeten behandelen, niet een politieke identiteit, en dat mensen geïnformeerde toestemming alleen kunnen geven als ze weten waarom ze iets doen en dat er volgens haar geen bewijs onder de behandeling ligt. Ze beschrijft ingrepen als penisinversie en falloplastiek in harde bewoordingen en noemt het geen geneeskunde, omdat geneeskunde volgens haar gezonde lichamen niet zou moeten beschadigen. Ze verwijst naar de tv-realityserie over Jazz Jennings, wiens vaginoplastiek (uitgevoerd door Marci Bowers, voorzitter van WPATH) volgens haar gecompliceerd verliep, mede doordat puberteitsremmers de ontwikkeling hadden geremd. Tegenover het argument dat mensen tevreden kunnen zijn, plaatst ze zelfbedrog: zelfgerapporteerde tevredenheid zou haar niet overtuigen. Wat haar wel zou overtuigen, zegt ze, is een gerandomiseerde studie die het medische traject met psychotherapie vergelijkt.
Schandaal, schuld en het "Oedipus-trap"
Hughes plaatst het geheel in een rij medische schandalen, zoals de epidemie rond meervoudige-persoonlijkheidsstoornis in de jaren tachtig en negentig en de lobotomieën van Walter Freeman. Ze leent van Megan McArdle (Washington Post) het beeld van de "Oedipus-trap": een fout die zo erg is dat men liever niet kijkt dan onder ogen ziet wat men heeft gedaan. Ze verwacht dat veel betrokkenen zich zullen blijven vasthouden aan hun beslissing of zich zullen distantiëren. Ze wijst op rechtszaken, waaronder een zaak in Alabama waarbij in de ontdekkingsfase grote aantallen e-mails boven water kwamen, en zegt dat detransitioners binnen deze beweging als verraders worden weggezet, wat zij als cultachtig gedrag duidt. Ze noemt zichzelf voorzichtig optimistisch over de afloop, omdat medische schandalen volgens haar uiteindelijk altijd eindigen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.