WPATH heeft geen respect voor medische ethiek — Mia Hughes (ep. 156)
Journalist Mia Hughes legt in aflevering 156 uit waarom ze vindt dat WPATH fundamenteel geen respect heeft voor medische ethiek.
Over Mia Hughes
In deze aflevering van de podcast Gender: A Wider Lens spreken Stella O'Malley en Sasha Ayad met journalist Mia Hughes. Hughes is een in Ottawa wonende journalist die zich vooral richt op het genderdebat voor Environmental Progress, met bijzondere aandacht voor pediatrische medische transitie en het spanningsveld tussen transrechten en de rechten van vrouwen en de LHB-gemeenschap. Ze is een Britse moeder van drie en was eerder lerares. Hughes schreef het rapport dat de zogenoemde WPATH-files begeleidt: gelekte interne berichten uit de besloten kanalen van WPATH. In het gesprek vertelt ze ook hoe ze in dit onderwerp verzeild raakte, naar eigen zeggen vanuit een aanvankelijk "woke" positie, nadat de heftige reacties op een tweet van J.K. Rowling in december 2019 haar aan het denken zetten.
Wat is WPATH en hoe groot is de invloed
Hughes schetst WPATH, de World Professional Association for Transgender Health, als een organisatie met een zorgvuldig opgebouwd publiek imago van wetenschappelijke autoriteit. De voorloper, opgericht in 1978, heette de Harry Benjamin International Gender Dysphoria Association. Volgens Hughes verschoof de organisatie vanaf eind jaren negentig richting activisme, naarmate steeds meer activisten lid werden. In 2007 volgde de naamswijziging naar WPATH en rond 2010 de stelling dat genderdysforie geen psychische aandoening zou zijn, waarmee affirmatie en medische transitie volgens haar het uitgangspunt werden. Ze wijst op de sterke invloed van WPATH: medische verenigingen en genderklinieken volgen de standards of care, en leden van WPATH zitten ook in andere organisaties zoals de endocriene vereniging. De verwijzing naar "international best practice" maakt het volgens haar lastig om de richtlijnen ter discussie te stellen, terwijl de honderden literatuurverwijzingen bij nader inzien volgens haar vaak studies zonder controlegroep of met hoge uitval betreffen.
Wat de gelekte files volgens Hughes tonen
Het rapport dat Hughes samen met Michael Shellenberger maakte, baseert zich op screenshots van een intern forum waar WPATH-leden onderling overleggen. Haar twee hoofdpunten: dit is geen geneeskunde en dit is geen wetenschap. Ze beschrijft hoe leden casussen delen waarin zichtbare schade door de behandeling naar voren komt, zoals een zestienjarig meisje met klachten na jarenlang testosterongebruik. In plaats van te verwijzen naar studies of richtlijnen delen deelnemers anekdotes, wat volgens Hughes het experimentele karakter blootlegt. Ook wijst ze erop dat trans-geidentificeerde deelnemers zelf medische keuzes hebben gemaakt, waardoor open discussie over de veiligheid van behandelingen volgens haar wordt belemmerd.
Medische ethiek en historische schandalen
Hughes plaatst de huidige situatie tegen vier historische medische schandalen, waaronder de ovariotomie in de negentiende eeuw, waarbij gezonde eierstokken werden verwijderd op basis van een pseudowetenschappelijke "reflextheorie". Ze ziet parallellen in hoe patienten een verhaal verinnerlijken en zelf om ingrepen vragen. Het laatste hoofdstuk van haar rapport gaat over wat zij ziet als het ontbreken van respect voor medische ethiek, met name rond niet-binaire operaties waarbij lichamen worden gecreeerd die niet in de natuur voorkomen. Volgens Hughes wordt in de files niet gesproken over de ethiek hiervan, maar vooral over taalgebruik en patientautonomie. Tot slot bespreekt ze het werk van filosoof Ian Hacking over voorbijgaande mentale aandoeningen en haar hoop dat het maatschappelijke klimaat kan verschuiven.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.