Genderideologie en het medisch experiment op onze kinderen — dr. Miriam Grossman (NatCon)
Dr. Miriam Grossman spreekt op de National Conservatism Conference in Miami over genderideologie als medisch experiment op kinderen.
Over dr. Miriam Grossman
Dr. Miriam Grossman spreekt op de National Conservatism Conference (NatCon) in Miami. Zij presenteert zichzelf niet als journalist, academicus of denktank-medewerker, maar als arts die gezinnen begeleidt met kinderen die geloven dat hun lichaam een vergissing is. Ze beschrijft hoe de zorgen van ouders in haar praktijk veranderd zijn: waar ouders zich vroeger zorgen maakten over de uitgaanscultuur van hun tieners, vragen zij nu om hulp tegen paniekaanvallen en slapeloosheid, terwijl hun dochters een baard willen laten groeien of hun borsten willen laten verwijderen. Ze schetst het lijden van haar patiënten met genderdysforie, die volgens haar vaak ook kampen met trauma, depressie, angst, autisme en eetstoornissen.
Gender-affirmatieve zorg als experiment
Volgens Grossman is "gender-affirmatieve zorg" zelf het eigenlijke experiment. In plaats van psychotherapie die langzaam de moeilijkheden van een kind verkent, vraagt deze aanpak volgens haar om ingrijpen in de normale ontwikkeling, gevolgd door blijvende verandering van een gezond lichaam. Ze stelt dat er geen hoogwaardig bewijs is dat affirmatieve zorg leidt tot positieve langetermijnuitkomsten of minder zelfdoding. De aanpak rust volgens haar op twee onbewezen aannames: dat kinderen zelf het beste weten wie ze zijn en wat ze nodig hebben, en dat het mogelijk is om in het verkeerde lichaam geboren te worden. Ze noemt het "rubber-stampen" van een zelfdiagnose in plaats van het beoefenen van geneeskunde.
Het Nederlandse protocol en de nieuwe doelgroep
Grossman legt uit dat gendertransitie tot de jaren negentig alleen bij volwassenen werd uitgevoerd. Een team Nederlandse onderzoekers wilde voor de puberteit ingrijpen en koos zorgvuldig kinderen met ernstige, langdurige genderdysforie zonder serieuze psychische problemen: het zogenoemde Nederlandse protocol. Volgens haar verschilt de huidige groep kinderen daar fundamenteel van. Zij spreekt van "rapid onset gender dysphoria" als een vorm van sociale besmetting, vooral bij meisjes met andere diagnoses, gevoed door vrienden, pornografie en internet-influencers. Deze kinderen zouden volgens haar in het Nederlandse onderzoek zijn uitgesloten. Ze wijst erop dat in de VS puberteitsremmers al vanaf jonge leeftijd beschikbaar zijn, vaak zonder uitgebreide psychische begeleiding, en dat de Nederlandse onderzoekers zelf hebben gewaarschuwd tegen het toepassen van hun model op deze nieuwe groep.
Schade en een detransitie-getuigenis
Grossman noemt mogelijke schade zoals problemen met botdichtheid, hartaanvallen, bloedstolsels, vroege overgang, seksuele disfunctie en onvruchtbaarheid, naast complicaties van operaties. Ze verwijst naar landen als Groot-Brittannië, Zweden, Finland, Frankrijk, Nederland, België, Australië en Nieuw-Zeeland, die volgens haar tot grote voorzichtigheid manen omdat de bewijskwaliteit laag is. Ze leest een bewerkte YouTube-getuigenis voor van een vrouw die zij Jalisa noemt, een detransitioner die acht jaar als man leefde en meerdere operaties onderging. In haar woorden klinkt verdriet en spijt: "als ik gewoon had gewacht en mezelf had laten helen". Grossman besluit dat wachten en helen volgens haar de juiste behandeling zijn, en dat het door mensen veroorzaakte lijden vermijdbaar is.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.