Dr. Paul Hruz over genderdysforie en medische ethiek — Familiaris 2024
Kinderarts en onderzoeker dr. Paul Hruz presenteert op de Familiaris Consortio-conferentie 2024 zijn wetenschappelijke kritiek op gendermedicalisering bij kinderen. Hij bespreekt de bekende risico's van puberteitsblokkeerders en kruislingse hormonen en de zwakke wetenschappelijke basis voor de behandelingen. Hruz roept op tot terugkeer naar evidence-based geneeskunde en strikte medisch-ethische normen bij de behandeling van genderdysforie bij jongeren.
Over Paul Hruz
Dr. Paul Hruz is academisch kinderarts-endocrinoloog. In deze lezing op de Familiaris Consortio-conferentie 2024 benadrukt hij dat hij niet namens zijn universiteit of ziekenhuis spreekt. Zijn doel is niet om het publiek tot wetenschappers te maken, maar om hen toe te rusten om te reageren op uitspraken in de cultuur die volgens hem niet kloppen. Hij begint met de erkenning dat seksuele en genderidentiteit diepgaande, persoonlijke thema's zijn die een natuurlijke emotionele reactie oproepen, en pleit ervoor om voorbij het emotionele naar het rationele en wetenschappelijke te kijken. Hij benadrukt dat de mensen om wie het gaat reëel lijden, met verhoogde percentages van suïcidale gedachten, middelenmisbruik, eetstoornissen, angst en depressie, en dat de centrale vraag is wat de geneeskunde hun aanbiedt en of dat werkelijk helpt.
Demografie en mogelijke oorzaken
Hruz beschrijft een sterke toename van het aantal mensen dat zich meldt met genderdysforie, geïllustreerd met data van het Tavistock Center in het Verenigd Koninkrijk. Waar het vroeger overwegend ging om biologische mannen die zich als vrouw identificeerden, vormen nu biologische meisjes die zich als jongen identificeren, vaak voor het eerst in de adolescentie, het snelst groeiende segment. Over de oorzaak stelt hij dat er genetische invloeden kunnen zijn, maar geen determinanten; onderzoek naar een specifiek "transgender-gen" is volgens hem niet geslaagd. Hij noemt een verhoogde samenhang met het autismespectrum, met onderliggende psychische problematiek en met omgevingsfactoren zoals de sociale-besmettingshypothese, gezinsdynamiek en nadelige jeugdervaringen. Zijn conclusie is dat de aandoening waarschijnlijk multifactorieel is, met per individu verschillende bijdragende factoren.
Behandelmodellen en de kwaliteit van het bewijs
Hruz onderscheidt verschillende benaderingen: een psychologische (reparatieve) benadering, een afwachtende ("watch and wait") benadering waarbij volgens hem de meeste prepuberale kinderen spontaan weer in lijn komen met hun sekse, en de affirmatieve benadering die het lichaam aanpast aan de genderidentiteit. Bij die laatste bespreekt hij sociale affirmatie, puberteitsremmers, kruislingse hormonen en chirurgie. Hij wijst erop dat de richtlijnen van de endocriene beroepsvereniging (2009, herzien 2017) met het GRADE-systeem werden beoordeeld en dat vrijwel alle aanbevelingen op bewijs van lage of zeer lage kwaliteit berusten. Hij benoemt veelvoorkomende beperkingen zoals kleine, ongecontroleerde of retrospectieve studies, korte looptijd, en biases zoals selectiebias, demand bias en observatiebias, met de online 2015 US Transgender Survey als voorbeeld.
Risico's en internationale heroverweging
Hruz betwist de claim dat puberteitsremmers volledig veilig en omkeerbaar zijn. Hij wijst op effecten op botdichtheid, de verstoring van gelijktijdige psychologische ontwikkeling, effecten op het zich ontwikkelende brein en het gegeven dat vrijwel alle jongeren die puberteitsremmers krijgen doorgaan naar kruislingse hormonen. Kruislingse hormonen brengen volgens hem risico's mee voor vruchtbaarheid, met mogelijke permanente steriliteit, en verhoogde risico's op beroerte en hart- en vaatziekten. Hij bekritiseert mediaberichtgeving die studies overdrijft, en verwijst naar een Zweeds bevolkingsonderzoek waaruit volgens hem blijkt dat psychologische problemen blijven bestaan. Hij stelt dat landen als Zweden, Finland en het VK na systematische reviews een stap terug doen en psychologische interventie prioriteren. Hij sluit af met een oproep tot mededogen, meer onderzoek naar psychologische benaderingen en een terugkeer naar evidence-based geneeskunde.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.