Prisha Mosley getuigt in Texas over haar slechte transitie-ervaring
Prisha Mosley vertelt de Texas-wetgever hoe haar medische transitie als tiener is verlopen en welke onomkeerbare schade ze heeft opgelopen.
Over Prisha Mosley
In deze getuigenis voor de wetgever van Texas vertelt Prisha Mosley haar eigen verhaal. Als vijftienjarig meisje kwam ze in contact met de transgemeenschap. Op dat moment was ze al gediagnosticeerd met meerdere psychische aandoeningen, waaronder anorexia, een lichaamsdysmorfe stoornis en een borderline-persoonlijkheidsstoornis, die ze omschrijft als een traumastoornis. Door die kwetsbaarheid was ze naar eigen zeggen makkelijk te beïnvloeden en raakte ze ervan overtuigd dat ze in het verkeerde lichaam was geboren.
De weg naar medische transitie
Mosley vertelt dat haar werd verteld dat haar geboren-zijn in het verkeerde lichaam de oorzaak was van al haar psychische en emotionele nood, en dat het veranderen van haar gender haar zou genezen. Als beïnvloedbaar en ziek kind geloofde ze dit volledig. Ze noemt ook een seksueel misbruik op haar veertiende; ze geloofde dat zoiets alleen meisjes overkwam en wilde transitioneren om veilig te zijn. Vanaf haar zeventiende werden hoge doses testosteron geïnjecteerd in haar door anorexia verzwakte lichaam, door een kinderarts in hetzelfde ziekenhuis waar ze een voedingsdeskundige zag voor ernstige ondervoeding en regelmatig gehecht werd na zelfbeschadiging. Ze begrijpt niet waarom haar nooit gesprekstherapie werd aangeboden voor haar depressie, trauma, persoonlijkheidsstoornis of voortdurende zelfbeschadiging; de focus lag volgens haar uitsluitend op transitie.
Onomkeerbare gevolgen
Mosley beschrijft uitgebreid de bijwerkingen die ze toeschrijft aan de testosteron en de operaties. Ze kreeg overal op haar lichaam haargroei en juist haaruitval op haar hoofd. Haar schouders werden snel breder dan haar lichaamsbouw, wat pijn en disproportie veroorzaakte; nek, rug, schouders en gewrichten doen voortdurend pijn. Door veranderingen aan haar stembanden kan ze niet meer zingen of lang spreken zonder pijn. Haar hormoonhuishouding noemt ze ontregeld, waardoor ze de rest van haar leven medicatie nodig heeft. Ze noemt vaginale atrofie als een van de ergste gevolgen. Ondanks aanhoudende zelfbeschadiging werd een jaar na de start van de hormonen haar gezonde borstweefsel verwijderd. Haar borst is nu gevoelloos op af en toe pijnscheuten na, en ze verloor haar tepels. Ze stelt dat haar werd geweigerd om liposuctie te ondergaan omdat ze te ongezond was om daarvoor toestemming te geven, terwijl een dubbele mastectomie wel werd toegestaan.
Pleidooi voor andere meisjes
Mosley zegt nu te staan in een pijnlijk lichaam dat niet langer van haar voelt; ze herkent zichzelf niet in de spiegel. Ze stelt ernstige medische problemen te hebben waarmee geen arts haar wil helpen en die niet door verzekering worden gedekt. Zowel de medische professionals als de transgemeenschap hebben haar volgens haar in de steek gelaten toen ze de schade wilde stoppen. Tegelijk zegt ze dat haar hart breekt voor jonge meisjes in dezelfde situatie: meisjes met seksueel trauma, psychische problemen of lichaamsdysmorfie, of die zich door sociale media of leeftijdsgenoten onder druk gezet voelen. Hoewel de schade aan haar lichaam volgens haar nooit volledig ongedaan kan worden gemaakt, wil ze een pleitbezorger zijn voor deze meisjes.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.