Bijwerkingen puberteitsblokkeerders bij minderjarigen: we weten het niet

Over de spreker

In dit Engelstalige gesprek legt Hannah, die voor een boek over dit onderwerp tientallen betrokkenen sprak, uit wat puberteitsblokkeerders zijn en waarom hun gebruik bij genderzoekende jongeren omstreden is geraakt. Ze baseert zich op gesprekken met clinici die op de werkvloer stonden en met jongeren zelf, van wie sommigen tevreden zijn en anderen niet. Haar centrale boodschap is dat op vrijwel elk punt van deze zorg de data slecht zijn en dat veel vragen simpelweg onbeantwoord blijven.

Wat puberteitsblokkeerders doen

Puberteitsblokkeerders worden voor uiteenlopende doeleinden ingezet en zijn onder meer geregistreerd voor de behandeling van prostaatkanker, vruchtbaarheidsbehandelingen en endometriose. Ze zijn niet geregistreerd voor de behandeling van genderdysforie of genderverwante klachten bij kinderen, maar wel voor vroegtijdige puberteit. De middelen werken op de hypofyse in de hersenen en schakelen de geslachtshormonen uit: bij meisjes oestrogeen, bij jongens testosteron. Daardoor stopt bijvoorbeeld de borstontwikkeling en menstruatie, of de ontwikkeling van een adamsappel, bredere schouders en gezichtsbeharing.

Een ander gebruik dan bij vroege puberteit

Volgens Hannah verschilt het gebruik bij genderzoekende jongeren sterk van dat bij vroegtijdige puberteit. Bij vroege puberteit gaat het om jongere kinderen, bijvoorbeeld zeven of acht jaar, die de middelen meestal kort gebruiken en daarna alsnog hun puberteit doormaken. Bij genderzoekende jongeren gaat het in het Verenigd Koninkrijk vaak om twaalf- tot vijftienjarigen, midden in een sleutelperiode van lichamelijke, seksuele en cognitieve ontwikkeling. Zij blijven soms jarenlang op de middelen en gaan daarna doorgaans over op testosteron of oestrogeen, waardoor hun lichaam de natuurlijke puberteit nooit doormaakt. Uit de beschikbare, gebrekkige cijfers gaat volgens haar meer dan 95 procent van wie met blokkers begint, door naar hormonen.

"We weten het niet"

De gangbare voorstelling dat puberteitsblokkeerders volledig omkeerbaar zijn, nuanceert Hannah. Strikt fysiek kunnen de natuurlijke hormonen na korte tijd terugkeren, maar de Britse National Health Service heeft volgens haar gezegd dat weinig bekend is over de langetermijneffecten op onder meer bot- en hersenontwikkeling. Ze beschrijft een jongere, door haar Jacob genoemd, die de middelen tussen zijn twaalfde en zestiende gebruikte; pas twee jaar na het stoppen kwam zijn menstruatie terug, en die bleef onregelmatig. Ook noemt ze de zorg dat het uitstellen van de puberteit een transidentiteit zou kunnen vastzetten die anders mogelijk was opgelost, terwijl het idee dat de middelen "tijd om na te denken" geven evenmin bewezen is, omdat vrijwel iedereen doorgaat. Beide blijven hypothesen door het ontbreken van gedegen gecontroleerde studies. Haar punt is niet dat trans-zijn slecht is, maar dat het medicaliseren van iemand die dat niet nodig had, schadelijk kan zijn.

Bronnen

• YouTube — Bijwerkingen puberteitsblokkeerders bij minderjarigen: we weten het niet