Rand Paul dringt aan bij Rachel Levine over hormoontherapie voor jonge kinderen
In dit senaat-verhoor dringt Rand Paul herhaaldelijk aan bij Rachel Levine om helderheid te geven over de vraag of het toedienen van geslachtshormonen aan
Over dit senaatsverhoor
Deze video toont een ondervraging tijdens een Amerikaanse senaatshoorzitting, waarin senator Rand Paul de kandidaat voor de functie van assistent-minister van Volksgezondheid, Rachel Levine, herhaaldelijk bevraagt over medische behandelingen bij minderjarigen met genderdysforie. Paul wil één concrete vraag beantwoord zien: zijn minderjarigen in staat om zo'n ingrijpende beslissing te nemen. Levine antwoordt telkens dat transgendergeneeskunde een complex en genuanceerd vakgebied is met onderzoek en zorgstandaarden, en biedt aan om dit na een eventuele bevestiging verder te bespreken, zonder direct ja of nee te zeggen.
De kern van Pauls bezwaren
Paul opent zijn betoog met een vergelijking met genitale verminking, die volgens hem internationaal vrijwel universeel wordt veroordeeld door organisaties als de WHO, UNICEF en het Bevolkingsfonds van de VN, en die wordt gezien als een schending van mensenrechten omdat het vrijwel altijd bij minderjarigen wordt uitgevoerd. Hij stelt dat de Amerikaanse cultuur nu het idee normaliseert dat minderjarigen hormonen kunnen krijgen om hun biologische ontwikkeling te onderdrukken. Volgens hem kan zowel het onderbreken van de puberteit met hormoonblokkers als chirurgische ingrepen de ontwikkeling van secundaire geslachtskenmerken permanent veranderen of voorkomen.
Cijfers, getuigenis en zorgen
Paul verwijst naar de American College of Pediatricians, die volgens hem rapporteert dat 80 tot 95 procent van de pre-puberale kinderen met genderdysforie de gevoelens in de late adolescentie ziet verdwijnen wanneer zij niet worden blootgesteld aan medische interventie en sociale affirmatie. Hij haalt het verhaal aan van een 23-jarige die op haar veertiende verward raakte over haar identiteit, online over transseksualiteit las, puberteitsremmers en cross-sekse-hormonen kreeg en een borstamputatie onderging. Volgens haar woorden was de gemedicaliseerde gendertransitie een tijdelijke, oppervlakkige oplossing voor een complex identiteitsvraagstuk, en zal de rest van haar leven negatief beïnvloed zijn. Paul uit ook zorgen over onvruchtbaarheid, over het gebruik van deze middelen buiten de geregistreerde toepassing (off-label), en over het ontbreken van langetermijnstudies.
Het uitblijvende antwoord
Paul vraagt expliciet of de overheid de toestemming van ouders zou mogen overrulen om een kind puberteitsremmers, cross-sekse-hormonen of amputatie-operaties te geven, en verwijst naar zijn zorg over kwetsbare, dakloze jongeren. Wanneer Levine opnieuw verwijst naar de complexiteit van het vakgebied en niet rechtstreeks antwoordt, laat Paul voor de notulen optekenen dat de getuige weigerde de vraag te beantwoorden. Hij sluit af met de stelling dat een veertienjarige deze beslissing niet kan nemen en verwijst naar een genderdysforie-kliniek in Engeland waar volgens hem tien procent van de kinderen tussen de drie en tien jaar oud is.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.