Raquel Rosario Sanchez spreekt in Oxford over vrouwenrechten en gender
In deze lezing aan de Universiteit van Oxford beschrijft Raquel Rosario Sanchez de bredere patronen van censuur en intimidatie waarmee vrouwen die
Over Raquel Rosario Sanchez
In deze lezing aan de Universiteit van Oxford spreekt Raquel Rosario Sanchez als vertegenwoordiger van de feministische politieke campagne Woman's Place UK. Ze stelt zich voor als een Dominicaanse vrouw die ruim tien jaar binnen vrouwen- en genderstudies aan universiteiten heeft doorgebracht: als bachelorstudent met een minor in women and gender studies, met een masterdiploma in women, gender and sexuality studies, en als lid van een onderzoekscentrum voor gender en geweld. Haar eigen werk richt zich op geweld tegen vrouwen. Ze opent met dank aan de organisatoren, het beveiligingsteam en de universiteit, die zich volgens haar inzet om de vrijheid van meningsuiting, gedachte, geweten, vergadering en vereniging van vrouwen te beschermen.
Academische vrijheid en intimidatie
Sanchez betoogt dat academische vrijheid meer is dan woorden op papier: het gaat om een klimaat waarin academici hun mening kunnen uiten in de wetenschap dat hun instelling hen probeert te beschermen tegen misbruik en intimidatie. Ze noemt dat het hoog tijd is dat de academische wereld opstaat tegen het pesten, misbruik en de intimidatie waaraan vooral vrouwen worden blootgesteld rond het thema sekse en gender op universiteiten in het Verenigd Koninkrijk. Ze verwijst naar de Human Rights Act en zegt dat de Universiteit van Northumbria hierin de weg plaveide en dat Oxford zich met een schriftelijke verklaring bij die inzet aansluit.
De oorsprong en waarde van vrouwenstudies
Een groot deel van de lezing gaat over hoe vrouwenstudies ontstond en wat het oorspronkelijk wilde zijn. Sanchez beschrijft het, in navolging van professor Bonnie Smith, als een transformatief en wijdvertakt vakgebied dat de ervaringen van vrouwen onder de wetenschappelijke loep nam. Volgens haar groeide vrouwenstudies samen met de vrouwenrechtenbeweging en berustte de geloofwaardigheid ervan niet op de ruimte binnen universiteiten, maar op de uitwisseling van kennis over vrouwenlevens die zowel de universiteit als de samenleving moest veranderen. Het was bedoeld als een collectief en collaboratief, wereldwijd project, nooit als een top-down of elitaire onderneming. Ze betreurt dat het vakgebied vandaag de dag wordt getrivialiseerd en gereduceerd tot symboliek.
Postmodernisme, queertheorie en een academische coup
Sanchez wijst op factoren die volgens haar hebben bijgedragen aan de uitholling van vrouwen- en genderstudies: de druk om vrouwen en meisjes niet langer centraal te stellen, beperkte financiering en meer steun voor initiatieven die afwijken van het oorspronkelijke doel. Centraal staat voor haar de infiltratie van postmodernisme en queertheorie, die volgens haar fundamenteel botsen met het collectieve karakter van vrouwenstudies. Onder verwijzing naar het werk van Karla Mantilla stelt ze dat waar feminisme zegt dat het persoonlijke politiek is, het postmodernisme het persoonlijke uitsluitend persoonlijk maakt. Het effect, betoogt ze, is dat ervaringen worden geatomiseerd en solidariteit onmogelijk wordt gemaakt. Ze noemt dit een academische coup en doet een slotpleidooi om de energie, woede, kracht en moed van het moment te benutten en vrouwenstudies als academisch veld terug te claimen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.