Artsen duwden mij naar operatie — Ritchie Herron (4K, Heretics ep. 76)
Ritchie Herron, een Britse detransitioner, vertelt in dit 4K-interview bij Andrew Gold (Heretics, aflevering 76) hoe artsen hem actief aanmoedigden en
Over Ritchie Herron en Andrew Gold
In deze aflevering van de Heretics-podcast spreekt Andrew Gold met Ritchie Herron, een Britse detransitioner die zijn verhaal ongeveer tweeënhalf jaar geleden naar buiten bracht. Herron transitioneerde van man naar vrouw en onderging een volledige vaginaplastiek, waar hij naar eigen zeggen vrijwel meteen spijt van kreeg. Hij gebruikt voor zichzelf geen labels meer en beschrijft hoe hij na de operatie probeerde te praten over zijn spijt, maar daarin telkens werd afgewezen. In het gesprek vertelt hij openhartig over de aanloop naar de ingreep, de gevolgen en de manier waarop hij erover is gaan spreken.
Druk richting de operatie
Herron schetst hoe hij in de aanloop herhaaldelijk te horen kreeg dat hij een "ideale kandidaat" was voor genderbevestigende chirurgie. Hij vertelt over jarenlange gendertherapie die volgens hem sterk verweven was met queer theory, met begrippen als geïnternaliseerde transfobie. Hij voelde een sterke aandrang om de operatie te ondergaan en zegt dat hem beloften werden voorgehouden, zoals decennia extra levenskwaliteit en meer "congruentie" met zijn lichaam. Er was naar zijn zeggen nauwelijks een echt gesprek met de chirurg: afspraken verliepen in groepjes en gingen vooral over of er voldoende ontharing had plaatsgevonden. Hij benadrukt dat niemand zijn begrip echt controleerde en dat de risico's onvoldoende werden uitgelegd.
Gevolgen, spijt en afwijzing
Na de ingreep verloor Herron veel bloed en kreeg hij een bloedtransfusie. Hij beschrijft complicaties zoals stenose, een vernauwing van de urinebuis die plassen extreem pijnlijk maakte, en spreekt over het risico op necrose, het afsterven van weefsel. De enige gewaarwording die hem rest is volgens hem diepe pijn, zonder plezier of orgasme. Toen hij bij de genderkliniek aangaf spijt te hebben, kreeg hij naar eigen zeggen te horen dat dat niet zo was; zijn spijt werd toegeschreven aan zijn obsessief-compulsieve stoornis en later aan een persoonlijkheidsstoornis. Hij koppelt zijn transitie aan een moeilijke jeugd, isolement, onbehandelde OCD en worstelingen met zijn seksualiteit.
Spreken over detransitie
Herron vertelt dat hij zich na zijn detransitie geïsoleerd voelde en dat detransitioners volgens hem aan veel zwaardere eisen moeten voldoen dan mensen die tevreden zijn met hun transitie. Hij verwijst naar onderzoek dat volgens hem wijst op verhoogde sterfte en suïcidaliteit na chirurgie en noemt daarbij een Zweedse studie. Hij ziet zijn openheid vooral als een vorm van protest en wil mensen die de operatie overwegen ervan weerhouden, zonder achteraf "ik zei het toch" te willen zeggen. Voor hem gaat het erom dat mensen volledige informatie krijgen en zich vrij voelen om hun ervaring te delen. Hij benoemt ook het belang van intimiteit in zijn huidige relatie.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.