Ritchie Herron: autisme, detransitie en de rol van autogynefilie
Britse detransitioner Ritchie Herron bespreekt zijn ervaringen met autisme, genderidentiteit en zijn keuze om te detransitioneren. Het gesprek gaat dieper in op het verband tussen autismespectrumstoornis en genderdysforie bij jongeren. Herron is een van de bekendste Britse detransitioners en zet zich in voor eerlijke informatievoorziening over de risico's van gendermedicalisering.
Over Ritchie Herron
Ritchie Herron is een Britse detransitioner die in dit lange gesprek openhartig vertelt over zijn ervaringen. Hij medisch transitioneerde op zijn 26e, gebruikte ongeveer vier en een half jaar lang een anti-androgeen, begon rond eind 2014 met oestrogeen en onderging in 2018 een operatie. Naar eigen zeggen voelde hij vrijwel meteen na de operatie spijt. Toen hij dit enkele maanden later bij zijn gendertherapeut aankaartte, kreeg hij te horen dat het geen spijt was maar OCD. Pas later, mede tijdens de lockdown toen hij zichzelf veel op camera terugzag, begon dat verhaal voor hem te ontrafelen.
Autisme, gender en het verband
Een centraal thema is het verband tussen autisme en genderidentiteit. Herron werd zelf laat met autisme gediagnosticeerd; hij had de verwijzing in 2020 zelf aangevraagd. Hij beschrijft autisme als een manier van informatieverwerking met een neiging tot absolutisme en letterlijke interpretatie: "ik val op jongens, dus ik moet wel een meisje zijn." Volgens hem biedt die denkwijze als het ware een sjabloon. Daarbij voelen mensen die anders denken en socialiseren zich vaak vervreemd, en dat maakt de aantrekkingskracht van een groep waarin je je herkent groter. In het gesprek verwijst hij ook naar het Cass-rapport, waarin autisme en ADHD volgens hem oververtegenwoordigd zijn onder deze groep. Beide gesprekspartners herkennen patronen uit hun eigen jeugd: een zachte aard, vertraagde puberteit en opgroeien in een harde omgeving met sterke verwachtingen rond mannelijkheid.
Detransitie en gevolgen van de operatie
Herron spreekt uitgebreid over de blijvende lichamelijke gevolgen. Hij noemt urinaire problemen door een vernauwing, een zwakke straal en chronische klachten, en beschrijft hoe lang zitten, lopen of fietsen pijn en ongemak geven. Hij vertelt dat hij nog enkele kleine ingrepen moet ondergaan, maar daarna geen operaties meer wil. Ook over het verloop naar detransitie is hij open: hij accepteerde pas rond 2019 dat hij homoseksueel is. Hij beschrijft hoe hij zijn eigen verleden achteraf was gaan herinterpreteren, waarbij gewone jeugdervaringen werden geherkaderd als bewijs dat hij trans zou zijn. Zijn motivatie nu is om de informatie te geven die hij zelf miste, en om "die ene kritische recensie" te zijn naast de vele positieve verhalen.
Hormonen en mogelijke risico's op lange termijn
Tot slot bespreken beiden de mogelijke effecten van hormoongebruik. Herron beschrijft cognitieve klachten die hij aan oestrogeen toeschrijft, zoals het kwijtraken van gedachten en woorden midden in een gesprek. Hij oppert dat hoge oestrogeenwaarden gecombineerd met onderdrukt testosteron bij mannen mogelijk samenhangen met cognitieve achteruitgang op latere leeftijd. Hij benadrukt dat dit zijn zorg en interpretatie is en geen vaststaand feit, en zegt dat hij graag weerlegd zou worden. Beiden geven aan dit onderwerp zelf weinig elders besproken te zien.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.