Ritchie Herron: Mijn genderoperatie liep volledig mis
Ritchie Herron, een Britse detransitioner, beschrijft de ernstige complicaties na zijn vaginoplastie en de blijvende lichamelijke schade die hij er aan overhield. Hij legt uit hoe hij door artsen niet volledig werd geïnformeerd over de risico's, en hoe hij nu zijn verhaal deelt om anderen te waarschuwen. Dit interview is een indringende persoonlijke getuigenis over de gevolgen van genderoperaties voor jonge, kwetsbare mensen.
Over Ritchie Herron
Ritchie Herron is een Britse detransitioner die in dit interview openhartig vertelt over de gevolgen van zijn genderoperatie. Hij beschrijft de blijvende lichamelijke schade en de moeite die het kost om onder woorden te brengen wat hij heeft doorgemaakt. Door zijn verhaal te delen wil hij anderen helpen die in dezelfde situatie zitten of voor dezelfde keuze staan. Hij merkt dat veel mensen hem benaderen omdat zij hun ervaring eerder niet konden verwoorden, en beschrijft hoe het bevrijdend kan werken als iemand de stilte doorbreekt: zodra de een zich vrij en open durft uit te spreken, durven anderen dat ook.
Lichamelijke gevolgen van de operatie
Herron vertelt dat hij sinds de operatie niet meer tot een orgasme kan komen en dat zijn seksuele aantrekkingskracht en beleving sterk zijn verminderd. Hij benoemt dat hij wel nog enige aantrekking voelt, maar niet meer het gevoel dat daar normaal bij hoort. Hij plaatst zijn eigen ervaring tegenover de taal in onderzoek, die hij als kil en weinig invoelend ervaart, bijvoorbeeld het woord dat gebruikt wordt voor het ontbreken van gevoel. Hij verwijst naar een studie waarin ongeveer een op de zes mensen na zo'n operatie alle sensatie kwijtraakt, en vermoedt dat het werkelijke aantal hoger ligt en dat ook bij wie nog wat gevoel heeft het zelden volledig functioneert. Tegelijk benadrukt hij dat zijn huidige relatie hem veel geeft en dat intimiteit voor hem zwaarder weegt dan seks alleen.
Motieven en seksualiteit
In het gesprek gaat Herron in op de rol van seksualiteit bij transitie. Hij vindt het te makkelijk om mensen in vaste categorieën te plaatsen en stelt dat er bij vrijwel iedereen een seksueel element meespeelt, vanuit welke invalshoek dan ook. Over zichzelf zegt hij dat er voor hem een opwindend aspect was, dat hij eerder verbindt aan een fantasie in zijn hoofd die hem leek te bevestigen dan aan het lichaam zelf. Volgens hem durven mensen dit vaak niet toe te geven uit angst om als afwijkend te worden gezien. Hij wijst er ook op dat de bestaande typologieën verouderd zijn en weinig rekening houden met verschillen tussen oudere en jongere transitioners, waarbij de uitingsvorm volgens hem meebeweegt met de tijdgeest van het moment.
Verandering, medicalisering en politiek
Herron ziet een kantelpunt in hoe mensen naar gender en transitie kijken. Hij is huiverig voor het langs politieke weg verbieden van praktijken, omdat zo'n maatregel net zo makkelijk weer teruggedraaid kan worden. Een verandering die vanuit de medische wereld komt, acht hij duurzamer; als voorbeeld noemt hij de lobotomie, die niet meer wordt toegepast omdat het vakgebied tot het inzicht kwam dat er betere benaderingen waren. Hij verwijst naar een Zweedse studie uit 2011 over de uitkomsten van transseksuelen over een lange periode, waarin sprake was van een hoge sterfte, en naar recenter onderzoek dat wijst op een sterke toename van suïcidaliteit na operatie. Volgens hem is de informatie aanwezig, maar valt die voor veel mensen moeilijk te accepteren. Hij gelooft niet in kwade opzet, maar eerder in goedbedoelde keuzes die verkeerd uitpakten. Tot slot vergelijkt hij de beweging met de strijd voor homorechten, maar waarschuwt dat het om wezenlijk andere kwesties gaat, en noemt het standhouden tegen de stroom in de eigenlijke vorm van verzet.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.