Transitie was 'de grootste fout van mijn leven' — Ritchie Herron
Ritchie Herron beschrijft zijn geslachtsverandering als de grootste fout van zijn leven en deelt hoe hij leeft met de onomkeerbare gevolgen van een beslissing die hij nu diep betreurt. Zijn openhartige verhaal over pijn, verlies en de strijd voor erkenning heeft veel mensen bereikt en bijgedragen aan het publieke debat over genderzorg in het Verenigd Koninkrijk.
Over Ritchie Herron
In dit interview vertelt Ritchie Herron zijn verhaal over de medische transitie die hij als volwassene doorliep en die hij nu beschrijft als de grootste fout van zijn leven. Zijn officiele contact met de gezondheidszorg begon volgens hem met een verwijzing in 2013, en hij werd ingeschreven bij een genderkliniek toen hij midden twintig was. Hij benadrukt dat de aandacht in het maatschappelijke debat bijna altijd uitgaat naar kinderen en jongeren, terwijl hij wil laten zien dat ook oudere, kwetsbare volwassenen schade kunnen oplopen. Naar eigen zeggen voelde hij zich na een bepaalde leeftijd terzijde geschoven.
Kwetsbaarheid en obsessie
Herron vertelt dat hij in de jaren rond zijn verwijzing kampte met ernstige mentale problemen. Hij gebruikte volgens zijn verhaal een hoge dosis SSRI's tegen angst en depressie en raakte naar eigen zeggen overspoeld door het idee van transitie nadat hij online over genderdysforie had gelezen. Op internetforums en in chatrooms, die volgens hem geleid werden door oudere mannen, voelde hij zich aangemoedigd om snel te transitioneren met de boodschap dat hij het later zou betreuren als hij niet jong begon. Hij was eerder gediagnosticeerd met een hoge mate van OCD (obsessieve-compulsieve stoornis), en zijn behandelaar had hem volgens hem afgeraden om verder te gaan omdat hij zo geobsedeerd was door dit en andere ideeen.
Affirmatie zonder vragen
Volgens Herron werden zijn twijfels keer op keer weggewuifd. Telkens wanneer hij aangaf dat hij niet zeker wist of transitie het juiste voor hem was, werd dit volgens hem toegeschreven aan zijn OCD en als rumineren of een obsessie afgedaan. Hij beschrijft het proces als gericht op bevestiging in plaats van het stellen van vragen. Hij vertelt dat hij de behandeling enkele keren in de loop van een paar jaar afhield, maar steeds weer op hetzelfde spoor werd teruggezet. Een familielid dat met hem meeging naar een afspraak uitte zorgen over zijn toestand, maar werd volgens Herron als bevooroordeeld neergezet. Hij spreekt over een gevoel van een lopende band, waarbij de lange wachtlijsten en overbelasting van de zorg volgens hem bijdroegen aan het haastige proces.
Onomkeerbare gevolgen en zijn oproep
Herron beschrijft een uiterst zwaar herstel na de operatie, met fors bloedverlies, hallucinaties, infecties, pijn en blijvende klachten zoals urineproblemen en gevoelloosheid. Hij vertelt dat de drie tot vier jaar na de ingreep de meest suicidale periode van zijn leven waren, al gaat het inmiddels naar eigen zeggen veel beter. Een spijtreactie werd volgens hem destijds toegeschreven aan verdoving en medicatie. Hij ervaart de uitkomst als onomkeerbaar. Met zijn verhaal en zijn juridische stappen tegen de NHS wil hij verantwoording en een breed, onafhankelijk onderzoek naar de effectiviteit en de langetermijngevolgen van deze operaties. Hij stelt dat er onvoldoende langetermijnonderzoek bestaat en dat er volgens hem te weinig oog is voor onderliggende problemen zoals trauma, die volgens hem beter met therapie dan met een operatie aangepakt zouden moeten worden.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.