Ritchie Herron — de mythe van informed consent bij volwassenen in de genderzorg
In deze podcastaflevering gaat Ritchie Herron dieper in op het concept van geïnformeerde toestemming in de genderzorg.
Over Ritchie Herron
In deze aflevering van de podcast Gender: A Wider Lens spreken Stella O'Malley en Sasha Ayad met Ritchie Herron, een man die bijna tien jaar als trans vrouw leefde en daarna detransitioneerde. Herron groeide op in het noordoosten van Engeland en vertelt dat hij van jongs af aan worstelde met heftige angst en met een dwangstoornis (OCD), die zich uitte in piekeren, opdringerige gedachten en ritueel gedrag. Hij beschrijft een sterk geinternaliseerde schaamte over het feit dat hij homo was, in een omgeving die hij als homofoob ervoer. Op een online forum over genderdysforie kwam hij in aanraking met het idee dat hij eigenlijk trans was; dat werd volgens hem een nieuwe obsessie. In dit gesprek vertelt hij open over zijn jeugd, zijn transitie en zijn spijt.
Gemiste signalen in de zorg
De kern van Herrons verhaal is dat hij ook als volwassene niet werkelijk geinformeerd of beschermd werd. Hij vertelt dat een psycholoog kort voor zijn aanmelding nog noteerde dat zijn overtuiging trans te zijn een obsessie leek, maar hem toch doorverwees. Bij de genderkliniek meldde hij vanaf het begin zijn OCD, maar volgens hem werd nooit serieus overwogen dat zijn genderdysforie zelf een dwanggedachte kon zijn. Hij vertelt dat hij surgery meerdere keren afwees, omdat hij bang was voor bloedverlies, complicaties en spijt, en dat hij telkens opnieuw richting de operatie werd geduwd. Toen hij na de operatie spijt uitte, werd dat volgens hem afgedaan als een OCD-rumination. Herron benadrukt dat kwetsbaarheid niet ophoudt bij een bepaalde leeftijd en dat juist volwassenen in deze discussie worden vergeten.
Spijt en detransitie
Herron vertelt dat hij in 2018 onder de Britse NHS een operatie onderging waarbij zijn genitalien werden verwijderd, en dat de spijt vrijwel meteen intrad. Hij beschrijft een zware herstelperiode met fors bloedverlies en een late bloedtransfusie. Pas toen de medicatie uitwerkte, zag hij volgens eigen zeggen wat hij had opgegeven. Zijn detransitie kwam langzaam op gang via online gemeenschappen van detransitioners; een uitspraak van een oudere lotgenoot, dat die op een dag besefte zo niet langer te kunnen leven, was voor hem een keerpunt. Hij liet zijn haar knippen en nam zijn oude naam weer aan. Herron benadrukt dat dit een lang, slopend proces van zelfreflectie was, met betere en slechtere momenten.
De stem van mannelijke detransitioners
Herron wil vooral aandacht vragen voor mannelijke detransitioners, die volgens hem in de media en het debat worden weggedrukt terwijl de verhalen vaak over vrouwen gaan. Hij signaleert dat mannen die detransitioneren met vijandigheid van meerdere kanten te maken krijgen en dat schaamte hen het zwijgen oplegt. Volgens hem nemen sommigen daardoor het leven van zichzelf. Hij wil laten zien dat de schuld niet alleen bij de persoon zelf ligt, maar ook bij een systeem dat keer op keer rode vlaggen miste. Hij waarschuwt dringend tegen genitale operaties bij kwetsbare mensen en pleit ervoor om bijkomende problemen zoals mogelijke autisme, OCD en trauma eerst te behandelen. Op het moment van het gesprek bereidde hij een rechtszaak tegen de NHS voor en hij is actief op Twitter en zijn Substack.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.